Simons' Blue Dance is strak humaan

Hij is een wat ondergewaardeerde choreograaf van Nederland, maar erkende instituten als Jiri Kylián of Hans van Manen kunnen ondertussen een voorbeeld aan hem nemen; Ton Simons van Dance Works Rotterdam is de meester van de even heldere als complexe, even esthetische als koele dans. Wie vooraf ervan op de hoogte is dat dobbelstenen en de I Tjing aan de bewegingen ten grondslag liggen, vermoedt wellicht allerlei esoterisch gefriemel, maar het tegenovergestelde is waar: Simons' op Merce Cunningham gebaseerde werk is mathematisch menselijk en strak humaan.

Simons dobbelde in zijn nieuwe productie Blue Dance weer met het georganiseerde toeval. Op twee andante piano- en vioolsonates van Mozart en de anarcho-jazz van John Zorn. Mozart wordt in het drieluik vereerd met telkens twee duetten, John Zorn krijgt te maken met de hele groep van tien dansers. In al zijn abstracte, pure dans gebeuren er toch weer nieuwe dingen in het werk van Simons: de dansers zijn menselijker dan ooit. Ze gebruiken elkaar bijna liefdevol als complexe klimrekken. Ze klitten in allerlei onmogelijke poses aan elkaar om altijd ergens gelegenheid te vinden een been te strekken.

De warme Mozart-duetten krijgen in Joh Zorn hun humoristische tegenhanger. Er wordt scherp gekronkeld en fysiek knipogend gereageerd op diens muzikale grappen. Simons vervlecht de dynamiekverschillen tussen de beide componisten op perfecte wijze.

Blue Dance, dat een antwoord vormt op de reprise van zijn voorstelling Sleepless Nights uit 1991, toont maar weer eens hoe uniek zijn taal is in Nederland. In Sleepless Nights zie je de geometrische vormen en de brutaliteit (moderne dans op liedjes van Phil Spector) al kiemen, in Blue Dance is zijn vormentaal tot volle wasdom gekomen.

Er is maar één groot minpunt van de voorstelling te noemen: het licht van Kees van Leeuwen. Hij schakelt keurig in de maat van felblauwe naar felrode achterwanden, maar meer dan een kleurenkermis levert het niet op. Op de vloer liggen twee vierkanten van spiegelend folie maar ook dat `watereffect' voegt niets toe aan Blue Dance. Voeg daaraan toe dat door het lichtconcept de dansers slecht te zien zijn en de afbreuk aan Blue Dance is groot.

Het werk van Simons heeft deze buitenkant niet nodig. Als je zijn vormenspel en zijn uitzonderlijk mooie dansers maar ziet is het allemaal goed.

Voorstelling: Blue Dance/ Blue Nights, door Dance Works. Choreografie: Ton Simons. Gezien 30/9 in de Rotterdamse Schouwburg. Tournee t/m 4/12. Inl. 010-4364511 of www.danceworksrotterdam.nl