Rotterdam

Amsterdammers klagen al een tijdje dat het in Rotterdam zoveel beter is. Dat Amsterdam betuttelend, bekrompen en beperkt is geworden. In Amsterdam mogen er namelijk geen paaldanseressen meer in discotheken dansen, je hebt overal tienduizend vergunningen voor nodig, illegale feesten worden nooit gedoogd en alle interessante mensen trekken naar Rotterdam. Rotterdam is 'the place to be,' aldus de Amsterdammers.

Dat in Rotterdam wat gebeurt, dat zie ik meteen als ik aankom. Op het station lopen duizenden boze arbeiders met FNV-shirts aan naar een demonstratie toe. Er gebeurt wel wat in Rotterdam, denk ik, maar echt blij zijn ze er zelf ook niet mee. Wel valt het me op dat Rotterdam een rauwe stad is, ook al kan ik niet meteen zeggen waardoor dat komt. Of het door de penetrante architectuur komt die lelijk, mooi, modern en overheersend tegelijkertijd is. Of het komt door de mensen die ik her en der ruzie met elkaar zie maken: 'Ik sla je kankerkop eraf!' Maar ook dat Rotterdam een havenstad is, maakt het niet minder rauw.

Maar enkel rauw, is niet per se beter. Ook al vinden sommige Rotterdammers van wel. Ik spreek een jongen op straat. 'Amsterdam dat is geen stad, dat is net Madurodam met al zijn afgewerkte geveltjes en grachtjes. Rotterdam, dat is pas een echte stad.' En ook het uitgaansleven blijkt hier inderdaad veel minder braaf te zijn dan in Amsterdam. Hasna, een hip Rotterdams meisje vertelt me er alles over: ”Als ik hier uitga weet ik nooit wat ik moet verwachten, dan ben ik gewoon aan het dansen dan loopt er opeens een kameel de zaal in. Een andere keer liepen er allemaal meisjes rond die panty's droegen met daaronder een onderbroekje en die onderbroekjes hadden ze zo opgevuld dat het wel leek of ze stijve piemels hadden.” Dat soort dingen zie je nu echt nooit in Amsterdam of waar dan ook in Nederland.