Hoe kun je op je negentiende kiezen?

Vroeger speelde je met barbiepoppen, althans ik. De grootste dilemma's van die dagen waren, wat voor een jurkje Barbie moest dragen. Daarna draaide het om knikkers. Welke je mee moest nemen naar school, om een zo hoog mogelijke winst te behalen. Aan het einde van je basisschool was de middelbare school je grootste zorg. Er moest er een uitgekozen worden. Hoe voelde de sfeer op school? Hoe is het gebouw? Had je het gevoel dat je al die onzekere jaren wel kon delen met die docenten?

Vijf havo-jaren zijn bij mij als een trein voorbijgegaan. Maar in het examenjaar moet je toch weer kiezen. Ik die niet vooruitdenkt maar nu leeft, had nog geen aandacht besteed aan wat ik de rest van mijn leven wou doen. Dus besloot ik om met mijn ouders mee te verhuizen naar het westen en door te gaan met vwo.

Maar je ontkomt er niet aan. Uiteindelijk moet je de belangrijke keuze maken: wat wil ik gaan doen met mijn volgend leven als student? Ik heb onzinnige tests gedaan, ik heb vele universiteiten bezocht, ik heb informatieboekjes gelezen en heb gesprekken gehad met mijn decaan. Hoe kan ik op mijn negentiende iets kiezen dat mijn hele leven zal inkleuren? Voor Barbies en knikkers interesseer ik me toch ook niet meer? Smaken kunnen veranderen en keuzes ook. Wat je nu voelt en denkt, kan morgen weer totaal anders zijn. Met deze gedachte heb ik mijn keuze gemaakt. Mijn enthousiasme voor schrijven was er altijd al, maar ik heb het nooit serieus als beroep in overweging genomen. Totdat ik mij bewust moest gaan oriënteren op mijn toekomst. Voor journalistiek op universitair niveau heb je een bachelor Nederlands of Geschiedenis nodig. Het laatste is het geworden. De studiekeuze was – in tegenstelling tot die van de stad – het zwaarst. De stad waar ik 17 jaar heb gewoond, Groningen, biedt de studie aan. Ik ken de stad als mijn broekzak en ik zie mijzelf daar een leuke studententijd hebben. Toch zou het maar zo kunnen dat ik over drie jaar helemaal geen journalist meer wil zijn. Dat is niet erg, zolang ik nu maar achter mijn keuze sta en mijzelf de vrijheid geef om van gedachte te veranderen.