Het leek veilig toeven in de Sinaï

Openlijke Israëlische vergelding voor de aanslagen in de Sinaï ligt niet voor de hand, want premier Sharon hecht aan de relaties met Egypte.

Voor honderdduizenden Israëliërs is de Sinaï-woestijn van een grimmige, betoverende schoonheid, waar het bovendien tussen de gastvrije Bedoeïenen veilig toeven is, of beter was. Jongeren die de soms traumatische ervaringen van hun diensttijd willen verwerken trekken de Sinaï in om in afgelegen kampementen blowend en kijkend naar zonsop- en ondergangen alles te vergeten. Anderen crossen met hun 4x4's of motorfietsen wild door de wadi's, of maken avontuurlijke kameeltochten.

Ouderen met kinderen trekken naar de hotels en campings vlak over de grens bij Taba en Nuweiba langs de Golf van Aqaba of nog zuidelijker, naar Sharm-el-Sheikh, dat met miljarden dollars wordt ontwikkeld tot de `Rivièra' van het Midden-Oosten, zoals de tv-spotjes op de internationale kanalen de kust van de Golf van Aqaba en de Rode Zee presenteren. Kortom, de Sinaï was een veilig Arabisch vakantieoord, het enige voor joodse Israëliërs in het Midden-Oosten. Een bestemming met bijbelse, maar ook politieke/diplomatieke dimensies.

In de Sinaï ontving, volgens de religieuze boeken, Mozes de tien geboden, hier maakten de joden de tocht door de woestijn naar het heilige land en menig vijftiger kent de woestijn uit de tijd van de Israëlische verovering ervan in de Zesdaagse Oorlog in 1967 als buffer tegen militaire invasies vanuit Egypte. Het was in Sinaï dat premier Sharon zijn reputatie als militaire daredevil vestigde. En het comfortabele Taba-Hilton was in 2001 de lokatie waar Israëliërs, Amerikanen en Palestijnen probeerden het `vredesproces' te redden.

Het laat zich raden dat de Israëlische toeristenstroom na de aanslagen van donderdagavond zal opdrogen. Hoe pijnlijk ook, maar degenen die dit jaar wel gingen, waren gewaarschuwd door de Israëlische veiligheidsdiensten, die voor de feestdagen (het joodse nieuwjaar, Yom Kippur, de dag van inkeer en het Loofhuttenfeest) een algemeen, niet specifiek terreuralarm hadden uitgevaardigd. Geen woord over autobommen, geen concrete aanwijzigingen over Al-Qaeda-achtige groeperingen, maar een algemeen signaal de Sinaï te mijden. De boodschap maakte geen indruk, want veel Israëliërs denken dat het overal in de wereld veiliger is dan in Israël zelf.

Hoewel het aantal Israëlische slachtoffers groot is en vermoedelijk nog zal stijgen, lijken de gebruikelijke opties voor premier Sharon om hun dood te wreken beperkt. Israëlische veiligheidsexperts gaan ervan uit dat het een aanslag was van het ongrijpbare Al-Qaeda. De aanslagen dragen niet het stempel van de Palestijnse extremistische groeperingen, die betrokkenheid ook ontkenden. Zij beschikken over de capaciteit noch de wil om op Egyptisch grondgebied een aanslag uit te voeren. Voor zover bekend verblijft de internationale leider van Hamas zelfs in Kairo.

Openlijke wraakacties, zoals die zijn uitgevoerd in Syrië, liggen niet voor de hand, want Sharon hecht aan de goede relaties met Egypte; er was de afgelopen 48 uur voortdurend contact met president Mubarak. En Israëlische hulpdiensten en ministers hebben opdracht gekregen niet te kankeren op de vermeende traagheid van de Egyptische ambulance-, bloed- en plasma- en andere diensten.

Dat betekent niet dat de Israëlisch-Egyptische relaties op politiek, economisch en cultureel vlak warm en hecht zijn geworden sinds in de Egyptische president Sadat en de Israëlische premier Begin in 1979 de vrede tekenden na 30 jaar oorlog. Sadat werd later door moslimextremisten vermoord. De relaties worden nog altijd gedefinieerd als `koude vrede'.

De Egyptenaren gedoogden de Israëlische toeristenmassa aan de rand van de woestijn. Op de Egyptische universiteiten en in de media kunnen de Palestijnen op sympathie en medeleven rekenen. In dat kader past het verwijt van een officiële regeringswoordvoerder in Kairo die tegenover AP verklaarde dat ,,de explosies zijn gerelateerd aan de ontwikkelingen in de Gazastrook.'' Maar vooralsnog zal de status quo van de koude vrede gehandhaafd blijven. De Israëlische regering zal het Egyptische onderzoek naar de daders en eventuele berechting nauwlettend volgen, maar dat zal de relaties met Mubarak niet direct beïnvloeden. Van Mubarak op zijn beurt werd ook geen woord gehoord over de bijna 100 doden in de Gazastrook in de afgelopen week.