Borstkanker 2

`Het verhaal van Anna Marie Elzinga-Duif' had ook mijn verhaal kunnen zijn. Bij mij werden de fouten gemaakt door de huisarts (die me niet naar het ziekenhuis doorverwees, maar me zei te wachten op het tweejaarlijkse landelijk borstonderzoek, zonder dat hij of ik besefte dat er bijna 30 procent vals negatief wordt beoordeeld en 50 procent vals positief) en de radioloog van het bevolkingsonderzoek. Alles was nog goed geweest, als ik niet bij die 30 procent had gezeten. Ik blij: alles was in orde! Met het gevoel een vervelende zeur te zijn ging ik een jaar later weer de huisarts lastigvallen. Toen stuurde hij me wel meteen door. De oncoloog schrok. Ik ook, dat kun je begrijpen. Volledig amputatie plus okseltoilet plus chemo, bestraling en vijf jaar tamoxifen. In het ziekenhuis werd ik vlot en goed behandeld.

Ik wilde weten of er bij het bekijken van de foto's bij het bevolkingsonderzoek een jaar eerder geen fouten waren gemaakt. Ja, het was volgens de oncoloog onbegrijpelijk dat ze het niet hadden gezien. Ik had dus een jaar eerder geholpen kunnen worden!

Ik ben nu vier jaar verder en alles lijkt goed te gaan. Ondertussen vraag ik me wel af hoeveel procent van de patiënten een ernstige fout van artsen te verwerken krijgt. Het lijkt een groot geheim dat bewaard wordt. Ik las (The Economist, juli 2004) dat in Amerika jaarlijks 98.000 mensen doodgaan wegens een medische fout. Dit is onderzocht door America's Institute of Medicine. Dat is toch erg veel. Meer dan dat er slachtoffers in het verkeer vallen.

Hoe zit dat in Nederland? Ik verbeeld me niet dat het hier beter is dan in Amerika. Wel is het typisch Amerikaans om met deze cijfers openlijk naar buiten te treden, terwijl er hier slechts wat geheimzinnig met tuchtrecht wordt gedaan. Om mij heen hebben diverse mensen heel vervelende en slecht aflopende ervaringen in verschillende ziekenhuizen. Een onderzoek zou op z'n plaats zijn.