Joost Zwagerman

Hollandse nachten

Mag het licht uit

mag het vlakland weer in zwart?

Zonder acht op bioritme sikkelt horizongewijs

de spikkeling van zelfbevlekkend snelweghalogeen

en sproeien uitgebotte steden watts als hoger honing uit –

is de duisterling de dakloze voltage-dissident.

In vogelvlucht fonteint rondom het vliegveld

dom-eufoor een fonkelregen, trimlicht dat niet rusten zal

tot het zich tot aan de randen van het land

met identieke terminals heeft uitgebreid,

het ketsendfel tl van partycentrum Nederland,

every inch een kermistent.

Vroeger, zegt de zeikerd die gelijk heeft,

toen het in het donker nog echt donker was...

Geen hand voor ogen komt ooit nog terug,

het hermetisch zwart is afgesleten.

Nooit meer het machtig vallen van de nacht,

het op de tast je leven weten. Duisternis

is opgelicht tot sentiment en schemernostalgie.

Uit: Joost Zwagerman: Bekentenissen van een pseudomaan

(uitg. De Arbeiderspers, 2001)