Het geld is op

Deze zomer nam het Amsterdamse trio Voicst een plaat op in de studio van James Iha. ,,Kun je wat meer rand aan mijn gitaargeluid geven?''

De geschiedenis van het trio Voicst is als het verhaal van een romantische liefde. Drie vrienden van de middelbare school spelen een paar jaar samen, met weinig bevredigend resultaat. Ze gaan uit elkaar. Maar ze kunnen elkaar toch niet missen. Drummer Joppe Molenaar zit in Australië als hij een opname hoort van zijn twee voormalige bandmaten. Of hij weer terug mag komen, schrijft hij.

Dat mocht, en zo ontstond Voicst. Een trio dat nu financieel aan de grond zit, maar wel een droomdebuut in handen heeft. 11-11 (spreek uit Eleven To Eleven) heet de pas verschenen cd, naar de werktijden die tijdens de opnamen werden aangehouden. Vanaf morgen gaat de band op tournee door het land, samen met Bettie Serveert.

Op een maandagochtend vroeg zitten zanger/gitarist Tjeerd Bomhof en bassist Sven Woodside samen achter de koffie in Amsterdam-West. Dertien jaar hebben ze toegeleefd naar het moment dat er een eigen cd zou zijn. Toen de beslissing eenmaal was gevallen, afgelopen zomer, moest het zo snel mogelijk gebeuren. De opnamen waren in juni en juli, in een snikheet New York.

In New York werkten ze een week in de luxe studio van James Iha (vroeger gitarist van Smashing Pumpkins) op Manhattan, en weken vervolgens uit naar een wat minder luxueuze ruimte in Brooklyn. Daar ontstond, onder toeziend oog van de in groten getale aanwezige kakkerlakken, een cd die drijft op geraffineerde tegenstellingen. De muziek mag dan draaien om haast – met jachtige ritmes, hoekige overgangen en scherpe syllabes – ze klinkt evengoed helder en zuiver, en daaruit blijkt de aandacht voor de details. Anders dan veel debuut-cd's is bij 11-11 geen sprake van charmante rammeligheid. Zoals The Strokes eindeloos hebben geoefend om nonchalant te klinken, zo hebben de drie van Voicst hun tijd genomen om haastig te lijken.

Gretigheid

En die haast heeft een doel. Het is een gretigheid om zoveel mogelijk mee te maken: om te leven, te dansen, te musiceren. Daarom brengen liedjes als `Whatever You Want From Life', `Shut Up And Dance' en `Upside' ook tranen in je ogen, om het vertrouwen waarmee een mens het leven tegemoet stormt. Alsof er om de hoek géén afgrond zou kunnen liggen.

Sven en Tjeerds zorgen zijn op dit moment prozaïscher. Het geld is op en hun rekeningen zijn geblokkeerd nadat ze in New York met creditcards zoveel mogelijk geld hebben opgenomen. Voicst had nu eenmaal besloten de opnamen zelf te bekostigen, zonder tussenkomst van een financierende platenmaatschapij.

,,We hebben wel een maatschappij die de distributie regelt'', zegt Tjeerd Bomhof (26), ,,Maar de opnamen wilden we zelf betalen, zodat we ook eigenaar blijven van de mastertapes. Dat maakt het makkelijker om dingen te regelen met het buitenland, als daar interesse voor ons zou zijn. En het gaat allemaal wat sneller. Je hoeft niet steeds te wachten op beslissingen van anderen. We wilden het gewoon liever zelf doen.''

,,We wilden ons gewoon liever zélf in de schulden steken'', zegt Sven Woodside (30), die op zijn zestiende met zijn ouders van Canada naar Amsterdam verhuisde voor wat hij noemt een `levenslange vakantie'. ,,En een beroep doen op aardige mensen die ons lieten logeren, en ons te eten gaven.'' Na vijf weken was het geld definitief op. Op zondag werden de opnamen afgemixt, op maandag gemastered, dinsdag bij wat mensen in de bus gegooid en meteen daarna keerden de drie terug naar Nederland. Lichtelijk in shock. ,,Ik heb weken niet naar die opnamen kunnen luisteren'', zegt Woodside.

Een plaat maken met een Amerikaanse producer (Eli Janney, ook bekend van zijn werk met Ryan Adams en Secret Machines) was anders dan Tjeerd Bomhof had verwacht. ,,Het was niet het grote creatieve feest dat ik me had voorgesteld. Het waren vijf weken van constant beslissingen nemen, en weer verder gaan. Steeds bekijken: Is dit goed? Kan het beter? Hebben we nog tijd? Eli Janney was streng. Vooral bij het inspelen van de basispartijen. Hij onderbrak ons vaak, dan was het technisch niet goed genoeg, of hij miste de juiste `vibe'.'' Woodside: ,,Het laatste nummer van de cd, `Enjoy The Kickback', moest acht keer over. Drummer Joppe keek ons dan woest aan. Terecht, aan hem lag het ook nooit.''

Andere plaat

Bomhof: ,,Het is ook een andere plaat geworden dan ik van tevoren had gedacht. Wat voor plaat wil je maken? vroeg ik me dan af, een `live-plaat', die klinkt alsof je bij een concert staat, of een echte studioplaat. Uiteindelijk is het toch een studioplaat geworden, met veel overdubs, waarbij je muzieklagen over elkaar heen legt, en kleine verfraaiingen.'' Woodside: ,,Maar ook weer niet teveel. Dan keken we elkaar aan van `gaan we hier de hele dag aan besteden of zullen we door?'. We zijn nogal pietluttig, onze platenmaatschappij heet dan ook Duurt Lang Records.''

Bomhof: ,,Tijdens het opnemen kwam Janney niet iedere dag, we werkten ook vaak met een engineer. Die had superoren. Hij wist precies hoe je een bepaald effect moest bereiken. In de studio van James Iha, Stratospere Sound, was alles wat je maar kon wensen, muzikaal gezien. Als ik bijvoorbeeld tegen de engineer zei: `Kun je wat meer rand aan mijn gitaargeluid geven', dan dook hij in een kast, waar rijen planken helemaal vol stonden met alleen maar effectpedalen. Even later kwam hij weer tevoorschijn met een stoffig rood pedaaltje wat ik nooit had gezien, maar dat precies het effect gaf dat ik bedoelde.'' Woodside: ,,En er stonden overal de mooiste gitaren, van James Iha zelf, die we gewoon mochten gebruiken. Pak maar wat je leuk lijkt, zeiden ze daar. Dat lieten we ons niet twee keer zeggen.''

Opnemen in New York was ook prettig wegens de werkmentaliteit van de stad. ,,Als je 's nachts de metro nam naar huis, zat je niet alleen met dronkelappen, maar ook met gewone mensen die op weg waren naar hun werk of juist er van terug kwamen.'' De werkmentaliteit van Voicst zelf zal nog wel eens spreekwoordelijk worden. Voor de opnamen van de cd werd vier jaar lang vier á vijf keer per week geoefend. Als het moest om zes uur 's ochtends, omdat daarna weer gewoon gewerkt moest worden. Woodside: ,,We zaten bijna altijd in de oefenruimte. We vonden het zelf een vruchtbare periode. Maar niet alles bleek uiteindelijk even goed. Van de nummers die we toen hebben gemaakt heeft alleen `Porn' de cd gehaald.''

Inmiddels werkt Woodside niet meer, hij wijdt zich uitsluitend aan muziek. Bomhof heeft nog een baantje bij een telefonische helpdesk, waar ze `extreem flexibel' zijn als hij op tournee wil. Straks gaat de band voor een aantal optredens naar Amerika en moet hij weer vrij nemen. ,,Ik heb het ze nog maar niet verteld'', zegt hij.

In Amerika speelt Voicst straks op het CMJ-festival in New York voor beginnende internationale bands, daarna volgen nog wat optredens in kleine zaaltjes in de staat New York. Zonder het belang ervan te willen overschatten (,,We spelen er ook wel eens voor een lege zaal, waar alleen de popcornbakker komt kijken''), is de groep tevreden dat ze regelmatig in Amerika kan optreden. ,,Meer dan bijvoorbeeld in Duitsland'', zegt Woodside.

`Shut Up And Dance' heet een van de liedjes op 11-11. Dat staat volgens Bomhof voor een levenshouding. ,,Zoiets als `Shut up and live''', zegt hij. ,,Ik wil niet belerend zijn, maar je zou er naar mogen luisteren. Het is raar voor mij: het zijn zomaar wat gedachten die je in een liedje loslaat, maar omdat ik muziek maak, raken ze verbreid.''

Vorige week speelde Voicst in Amsterdam. Bomhofs gitaar, Woodsides bas en Molenaars drums smolten samen tot hechte liedjes met een prikkerige, tegendraadse onderstroom, alsof er twee bands tegelijk aan het werk zijn. Bomhofs stem klinkt hoog maar stoer. De nummers zijn kort.

Woodside is het rustpunt rechts op het podium. Bomhof stuitert heen en weer links achter de microfoon. Tussen de nummers door lijkt hij ingetogen, maar zodra de muziek begint, neemt zijn gitaar bezit van hem. Als een wandelaar die door zijn hond het park door wordt gesleurd.

Voicst: `11-11'. Duurt Lang Records/PIAS (DL001). Voicst treedt morgen op in het voorprograma van Bettie Serveert in Paradiso, Leidseplein, Amsterdam. Voor meer data zie www.voicst.com

Voicst heeft de tijd genomen om haastig te lijken

`We zijn precies,

onze platenmaatschappij heet Duurt Lang Records'