Trommels, sirenes en machismo

Het zaalvoetbal voert een charme-offensief. In de Arena werd gisteren de laatste speeldag van de voorronde van de Champions League afgewerkt om `futsal' meer aanzien te geven. ,,Of we klaar zijn voor deze stap, weet ik niet.''

Als `het Ajax van het Nederlandse zaalvoetbal' in de rust nog in de kleedkamers zit, staan de Spaanse profs van El Pozo Murcia Turistica al op het rubberen veld in de immense Arena. Ze discussiëren, met grote gebaren en veel ophef, over de te volgen tactiek. Op de eerste rijen van de tribunes duiken Spaanse journalisten ondertussen op de flamboyante voorzitter van Murcia, in pak met een chique sjaaltje van de club om.

Zaalvoetbal in Spanje is immens populair. De discussie van de spelers lijkt op een ordinaire ruzie, maar in de rust leidt Murcia toch al met riante cijfers: 0-3. El Pozo heeft geen kind aan de Nederlandse landskampioen FC Marlène uit Heerhugowaard, dat verlangt naar een status die uitstijgt boven die van `het leuke ploegje uit het onbeduidende Nederland'. Tenminste in de ogen van de zaalvoetbalwereld. De als finale aangekondigde beslissende wedstrijd in deze poule is in de rust voorbij zonder echt te zijn begonnen.

De verantwoordelijke bonden (UEFA, FIFA en KNVB) pogen het futsal met een charme-offensief op een hoger niveau te brengen. Daar waar normaal wedstrijden in te krappe sporthallen worden afgewerkt, is er nu alles aan gedaan om deze eerste ronde van de UEFA Cup Futsal ook groots te laten lijken. FC Marlène kreeg van de UEFA groen licht om deze voorrronde in de Amsterdam Arena te laten plaatsvinden. Het amfitheater van veertig bij twintig meter ligt afgezonderd in een hoek van de Amsterdam Arena, op de plek waar normaal de gracht supporters van het veld weert. Toernooidirecteur Gerrit Groot: ,,Dit grote podium kan een stap zijn voor het zaalvoetbal in Nederland. Of we klaar zijn voor die stap, weet ik niet.''

Met het klassieke Carmina Burana van Carl Orff komen de vedetten van de ploeg uit Heerhugowaard het veld op, in mouwloze shirts voor de warming-up. Voorop loopt Kenneth Goudmijn. Hij speelde jarenlang in de grijze middenmoot van de eerste divisie. In de zaal was hij zes jaar lang trainer van FC Marlène. Inmiddels is hij de speler die met onnavolgbare trucs FC Marlène naar nog maar eens een landstitel moet bezorgen.

Dit is de top van Nederland: een verzameling internationals, ex-veldvoetballers en enkele lichtgewichten met veel balgevoel. Ze doen geen normale warming-up, maar meer iets dat lijkt op het imponeren van tegenstander en publiek. Het Nederlandse machismo maakt indruk. Onder luid gejuich verdwijnt de ploeg weer in de catacomben.

In vooral de tweede periode van twintig zuivere speelminuten heeft FC Marlène niets in te brengen. De Spanjaarden spelen bij vlagen futsal van een andere planeet. Bij de stand van 1-9 ook voor zaalvoetbalbegrippen een riante stand loopt het bijna uit de hand. Aanvoerder Goudmijn deelt een fikse schop uit, het jonge publiek is woedend op het arbitrale duo. De spelers van El Pozo Murcia, de Spaanse nummer twee van vorig seizoen, trekken zich er weinig van aan. De einduitslag valt uiteindelijk nog mee, gezien de vele kansen: 1-10.

Net als bij Jong Oranje heeft zaalvoetbal zijn eigen, jeugdige aanhang, die vooral applaudiseert als spelers soleren en fraaie staaltjes laten zien. Zoals profclubs op het veld supporters hebben, zo heeft FC Marlène ook fans. Alleen maken ze, met trommels en sirenes, veel meer herrie. Deel van het charme-offensief is de naam: sinds enkele jaren heet zaalvoetbal wereldwijd futsal. Niemand in de Arena die het zo noemt. Toernooidirecteur Groot: ,,Het had natuurlijk gewoon Indoor Soccer moeten heten.''

Futsal is een spel voor pingelaars. Hier geen coaches die solerende spelers op de bank zetten als ze teveel voor eigen glorie gaan. Trucjes? Egoïsme? Het mag allemaal. Counterploegen bestaan nauwelijks; wie verdedigt laat vroeg of laat onvermijdelijk een steek vallen. FC Marlène krijgt na de verloren wedstrijd van de enkele duizenden op de tribunes van de Amsterdam Arena een staande ovatie.

Het `Zuid-Korea-effect', waarbij het thuisvoordeel leidt tot aansprekende prestaties, is uitgebleven. In de drie dagen voetbal werd in de Arena wel van de twee andere tegenstanders gewonnen. Karaka Mostar uit Bosnië-Herzegovina eindigt als laatste, omdat het met 8-7 verliest van Ararat Nicosia uit Cyprus. FC Marlène wordt tweede in de poule en komt dus niet verder dan de voorronde. Het charme-offensief zal volgend jaar opnieuw moeten worden ingezet.