Manou Kersting overtuigt als Dolf Brouwers

De bril met dikke glazen en zwart montuur, het plakhaar, witte smoking en het artiestensnorretje: de acteur die daar staat heet Manou Kersting, maar hij valt samen met de televisiekomiek die hij speelt: Dolf Brouwers. Zijn gebaren laten evenmin enige twijfel bestaan. Kersting moet eindeloos naar VPRO-opnames uit de jaren zeventig hebben gekeken, van de befaamde Sjef van Oekel, en van Waldo van Dungen, twee alter ego's van Brouwers. De mengeling van zwier en pathos die Brouwers tot zijn handelsmerk maakte, heeft Kersting in de voorstelling nauwgezet gevolgd.

De voorstelling Dolf Brouwers, ben ik dat? door het Haagse gezelschap De Regentes toont Brouwers' bloei en ondergang in het televisiecircuit. De huiskamer van Brouwers en zijn vrouw Greet is een benauwd hokje gedomineerd door twee sneeuwwitte fauteuils en een koekoeksklok. Eronder zitten de muzikanten, onder wie Clous van Mechelen, vaste componist van Wim T. Schippers, de invloedrijke tv-maker die Brouwers op zijn eenenzestigste ontdekte, en de schepper van diens alter ego Van Oekel.

De voorstelling is een merkwaardige potpourri van liedjes, sketches, een overdreven platte striptease en drama. Marieke van Leeuwen als de aan Alzheimer lijdende echtgenote zorgt voor een heftig gespeelde sterfscène, terwijl haar uit volle borst de meezinger Oh, wat is het toch fijn, om gelukkig te zijn de zaal in schalt.

De tragiek die Brouwers in zijn latere leven achtervolgde, is een typische theatertragiek: hij kon geen onderscheid maken tussen zichzelf en het personage dat hij speelde. Het kwam tot een onverkwikkelijke rechtszaak met Wim T. Schippers, die Sjef van Oekel als zijn creatie beschouwde. Brouwers betwistte hem dit alleenrecht; hijzelf had Van Oekel met zijn plastische gebaren en onvervreemdbare dictie gemaakt. Zonder Brouwers geen Van Oekel.

Deze voorstelling is losjes gebaseerd op het boek Dolf Brouwers, dan ben ik dus (1986), waarin hij zelf aan het woord is. Daaruit blijkt eens te meer dat de typische geagiteerde Schipperstaal – met de stoplappen `ik word niet goed' en reeds' – de essentie van Brouwers' rollen was.

Het probleem van deze voorstelling is dat de makers geen teksten van Wim T. Schippers mochten gebruiken. De voorstelling is te uitgesponnen, als om het gemis van de oorspronklijke teksten te verdoezelen.

Blijft over lof voor de acteerprestaties van Manou Kersting. Hij maakt de vertwijfeling van Brouwers overtuigend, ik had hem liever vaker alleen gezien, bijna als in een monoloog.

Voorstelling: Dolf Brouwers, ben ik dat? Door: De Regentes. Tekst: Rob van Dalen. Regie; Guusje Eijbers. Gezien: 3/10 Theater aan het Spui, Den Haag. Aldaar t/m 8/10. Tournee t/m 14/5. Inl: 070-3465272