Het beeld

Met prijswinnaars gebeuren soms rare dingen. Paul de Leeuw kreeg vorig seizoen de Nipkowschijf van de televisiecritici, omdat hij in PaPaul met groot gevoel voor humor de clichés van een babbelprogramma ondermijnde. Het tweede seizoen van PaPaul speelt zich opnieuw af in een studio, die tot woonkeuken is verbouwd, alleen is er nu publiek bij. De Leeuw maakt weer een actuele show, met het grote verschil dat hij niets meer perverteert en lijkt te willen bewijzen dat hij zonder dubbele bodem de Nederlandse Oprah Winfrey kan worden. In gesprekjes met een homoseksuele zwemmer en een opgegeven kankerpatiënt, op zichzelf adequaat en gezellig gevoerd, pleegt De Leeuw verraad aan zijn talent, door het uitsluitend te gebruiken om aardig gevonden te worden. Zelden is een topprogramma in twee dagen zo'n waterig aftreksel van zichzelf geworden.

Jeroen Pauw, winnaar van het Gouden Beeld voor de televisiepersoonlijkheid van het jaar, doet nog steeds zijn best om onaardig te lijken. Naast de Nipkowschijf van de pers en de Televizierring van het kijkerspubliek worden elk jaar ook door televisiemakers onderscheidingen toegekend aan televisiemakers, de zogeheten Gouden Beelden of Dutch Academy Awards. Bij de echte Oscars is vaak gebleken dat intercollegiale bekroningen eerder een blijk van populariteit in de beroepsgroep zijn dan een betrouwbare en objectieve maat van prestaties. Toch kwamen de Gouden Beelden dit jaar soms verrassend goed terecht. Het beeldverslag bij de AVRO had als nadeel dat er vijf dagen zaten tussen uitreiking en uitzending, in plaats van het half uur vertraging bij de uitzending van het Gouden-Kalverengala voor Nederlandse filmprestaties afgelopen vrijdag (NPS). Dat laatste programma had aardiger gesprekjes met de winnaars, maar de televisieprijzen werden stijlvoller uitgereikt – ik noem de jurk en het halssieraad van staatssecretaris Van der Laan – en vooral completer.

De drie genomineerden voor de titel `televisiepersoonlijkheid van het jaar' konden we gisteren achter elkaar in actie zien. Daphne Bunskoek presenteerde zelf de Gouden Beelden, daarna de allengs in zijn rol van multiculturele volkstribuun groeiende advocaat Prem Radhakishun in Premtime en ten slotte de winnaar als presentator van Nova.

Net als vroeger Paul de Leeuw kennen toon en stijl van Jeroen Pauw felle voor- en tegenstanders. Bovendien moet je aan hem wennen. Ik ga zijn quasi-luie brutaliteit, die niet meer exclusief met BNN in verband gebracht kan worden, in de loop van de tijd steeds meer waarderen. Hij kent zijn dossiers meestal, en laat zich niet in de luren leggen door kronkelende gesprekspartners. Briljant zijn soms de droge, vernietigende put-downs, waarmee hij een verbale koorddans kan samenvatten: ,,O, u bedoelt dat u het zelf ook niet weet?'' Vaak zit Pauw bij Nova met het air van een vermoeide beschouwer, die veel liever iets nuttigers met zijn avond had gedaan. Een televisiedominee, zoals Arnon Grunberg alle interviewers noemt, is Pauw niet, eerder een nar in het hart van de macht.