Turkije in EU is paard van Troje binnenhalen? 4

Onder het mom van `afspraak is afspraak' lijkt de opname van Turkije in Europa een uitgemaakte zaak. Je vraagt je af in welke context die toezegging destijds is gedaan. VVD-fractievoorzitter Van Aartsen heeft geen principiële bezwaren tegen toetreden, maar hij verschuilt zich achter keiharde onderhandelingen en uiteindelijk een referendum. Afgezien van de hooghartigheid, is dit niet erg geloofwaardig voor een partij die altijd tegen het referendum is geweest. Van Aartsen heeft gelijk dat de politiek leiders nodig heeft die vervolgens verantwoording moeten afleggen. Hij vergeet echter dat het point of no return dan al voorbij kan zijn.

Het kennelijke onvermogen van politici om van standpunt te veranderen op grond van voortschrijdend inzicht of van signalen uit de samenleving, is zorgwekkend. Als Van Aartsen spreekt over harde onderhandelingen, heeft hij het steevast over mensenrechten en de positie van de vrouw in Turkije. Lofwaardig natuurlijk, maar dit zijn steeds minder de primaire kwesties die er in Nederland toe doen. Integendeel, onder de dreiging van terrorisme neemt in het westen het draagvlak toe om te knabbelen aan mensenrechten.

De heimelijke of minder heimelijke afwijzing van de westerse cultuur door moslimgroepen is iets wat Nederlanders veel meer zorgen baart. Het pleidooi van wetenschapper Pinto ,,erken het verschil tussen moslims en niet-moslims'' komt dan ook betrekkelijk laat. Voor de burger was dit verschil al lang duidelijk. Het simpele feit dat het praktisch onmogelijk is voor een Nederlandse jongen om een Turks of Marokkaans meisje te huwen, is maar een voorbeeld.