Kwal

Naast een min of meer geordend wielerarchief, bezit ik een vrij chaotisch persoonlijk archief. Mijn persoonlijke hoogte- en dieptepunten liggen opgeslagen in plastic winkeltassen, die op hun beurt weer zijn verzameld in margarinedozen. Deze margarinedozen staan opgetast tegen de muur van een apart kamertje dat ik eens heb laten bouwen in de garage. De auto stond toch altijd buiten. Wil ik mijn persoonlijk archief bereiken dan moet ik eerst twee mountainbikes, twee racefietsen, drie stel reservewielen, drie koffers, vijftien sporttassen, een fietspomp en een koelkast naar buiten sjouwen. (Zo goed bewaard en bewaakt is mijn persoonlijk archief.)

In dit persoonlijk archief zitten o.a. een paar plakboeken, ooit voor mij gemaakt door dierbaren, voor later. De plakboeken bevatten uitsluitend absolute hoogtepunten. Het plakboek 1982 bevat onder meer twee verslagen geschreven door wielerjournalist Peter H., behelzende een wieleravontuur op het Caraïbische eiland en Frans overzees departement Guadeloupe. Eentje voor het Haarlems Dagblad, eentje voor Panorama.

In november van genoemd jaar verzamelden zich op voornoemd eiland een vijftiental Europese beroepswielrenners. Een paar namen: Kuiper (N), Knetemann (N), Winnen (N), Fignon (F), Bernaudeau (F), Baert (B), Baronchelli (I), Gavazzi (I). De coureurs waren uitgenodigd door Amédée Detraux, le président de l'APROCA, wat staat voor l'Association pour la Promotion du Cyclisme aux Antilles. Reis, verblijf plus zakgeld was voor rekening van de organisatie. Vrouwen mochten op eigen kosten mee.

In Capestère reden we met onze vakantiebenen tegen de 34 amateurs van het eiland. Een onvervalste Europese combine moest er aan te pas komen om de plaatselijke crack van de overwinning af te houden. Tsjonge, wat was het heet. De tweede en laatste wedstrijd, een criterium op Martinique, werd goddank geannuleerd wegens het ontbreken van vergunningen. Soms leek het net alsof le président de l'APROCA niet in zijn missie geloofde. Hij geloofde niet in de autoriteiten van de Antillen. ,,Autoriteiten zijn magenvullers, je kunt het beter zelf opeten.'' Dus had le président een hels toeristisch programma samengesteld voor zichzelf en zijn gasten, waardoor die drie weken Guadeloupe voorbijvlogen.

Ik herinner me een tocht op een partyboot. Muziek, dans, onwaarschijnlijk blauwe wateren en een ontzaglijke voorraad regionale rum – waaraan ik eerder mijn hoofd had gestoten, dus dat geloofde ik wel. Aangelegd werd bij een Bounty-eilandje. We moesten er zwemmend naar toe. Een kraampje met gratis cocktails stond voor de gasten gereed. Je kon er ook schilden van schildpadden kopen.

Op het einde van de middag, tijdens de zwempartij terug naar de boot, is Pierino Gavazzi bijna verzopen. Als een kwal dreef hij af onder water, totdat een alerte Baronchelli hem opmerkte en het water plus de rum uit zijn longen begon te wringen. Op de redding hebben we later nog een stevig glas geheven. Schoon is de jeugd.

Tijdens de WK-wegwedstrijd in Verona voor junioren kwam plotseling het bericht door dat Pierino Gavazzi in Italië is veroordeeld tot een half jaar cel wegens het verstrekken van epo aan jonge wielrennertjes. Ik dook mijn ontoegankelijke archief in om te kijken of Peter H. in 1982 al iets aan die jongen had gemerkt.

Hij niet, en ik ook niet, trouwens.