`De werkweek van 32 uur heeft de toekomst'

ABP had gisteren zijn relatiedag. De onderhandelingstafel voor prepensioen stond klaar. ,,We worden gek gemaakt met een regeling die niet werkt.''

Twee dagen na de mars op het Museumplein, zaten de tegenstrevers al weer aan tafel. Topambtenaar M. Ruys van Sociale Zaken die minister De Geus vertegenwoordigde, onderhandelaar pensioenen J. Veringa van de overheidswerkgevers en beoogd voorzitter E. Snoey van AbvaKabo FNV, de grootste overheids- en onderwijsbond.

Langer werken? Prepensioen? De prijs van het ABP-pensioen? Ze praten wel, maar schaduw CAO-overleg wil het maar niet worden.

De tegenstellingen in het Kurhaus zijn legio. Het is niet alleen het kabinet versus de vakbeweging. En de belangen van oudere werknemers tegenover die van jongeren. Maar ook rijk tegen niet-rijk. En gepensioneerden versus werknemers. En liefhebbers van collectieve pensioenregelingen versus fans van keuzevrijheid.

Maar ook: man tegen vrouw.

Langer doorwerken? Edith Snoey van AbvaKabo kiest onbekommerd een andere invalshoek: een 32-urige werkweek. Niet als CAO-eis, maar wel als feitelijke richting: laat mannen minder werken, maar vrouwen meer dan de `standaard' 12 uur. ,,Kortere werkweken hebben de toekomst. We kunnen nog veel winst boeken in de verlenging van de werkweek van kleine deeltijders'', zegt ze. ,,En voor de mannen: de schoonmaakmiddelen staan in het kastje onder het aanrecht.''

De zaal zit vol werknemers- en werkgeversrelaties van ABP, het fonds dat de pensioenen regelt voor ambtenaren en leraren. Een kwart van de Nederlandse huishoudens heeft financieel belang bij de gigant met 157 miljard euro vermogen. De aanwezigen lijken een beetje op de massa van zaterdag: veel meer mannen dan vrouwen, meer 45-plussers dan jonkies.

Aan de ABP-onderhandelingstafel in het Kurhaus geven de vertegenwoordigers van de overheid geen krimp. Ruys vertegenwoordigt de overheid als wetgever, Veringa de overheid als werkgever. Pre-pensioen was een arbeidsvoorwaarde, maar dat is nu passé. Leve de levensloop: sparen voor verlof, scholing, of eerder stoppen.

Voor Ruys, en het kabinet, is de levensloopregeling een individueel spaarproduct, waar werkgevers en werknemers in de CAO-onderhandelingen geen bemoeienis mee hebben. En dus mogen pensioenfondsen, die bestuurd worden door de CAO-partijen, die producten ook niet verkopen. Banken en verzekeraars wel.

Snoey fulmineert. Tegen het levensloopsparen, dat volgens haar niet is weggelegd voor `anderhalf-verdieners', of minder. ,,We worden gek gemaakt met een regeling die niet werkt.'' Maar als de regeling er komt, vindt zij dat wel een typische arbeidsvoorwaarde. Dus moet er wel ruimte zijn voor collectieve regelingen, ook in uitvoering door pensioenfondsen.

Onderhandelaar Veringa zit tussen twee vuren. Hij valt het kabinetsstandpunt niet af. Maar al pratend vergeet hij niet wat voordelen voor werkgevers mee te nemen, zoals de kosten. ABP-directievoorzitter J. Neervens hamert op de prijs van levensloop: ABP doet het 30 procent goedkoper dan een doorsnee verzekeraar.

En voor kostenvoordelen hebben werkgevers altijd belangstelling. Zeker omdat Veringa aangaf dat de kostenstijgingen van het reguliere ABP-pensioen nu wel aan de top zitten. Meer betalen wil hij niet. Vanuit de zaal doet voorzitter I. Sjerps van de overheidswerkgevers daar nog een schepje bovenop. Zij neemt het op voor gezinnen met middeninkomens die volgens sommige onderzoeken moeite hebben rond te komen. ,,Dát vind ik zorgelijk. We moeten mensen met kinderen ook lucht geven.''

Vandaar dat de werkgevers een minder ruime overgangsregeling (vanaf 57 jaar) willen krijgen voor prepensioen dan het kabinet mogelijk maakt (vanaf 55 jaar). En ook graag een bijdrage hebben van mensen in die regelingen.

Vanuit de zaal oppert E. Nypels van de gepensioneerden in de ABP-adviesraad om het taboe van werken tot 65 maar los te laten, als levensloop zo duur is. Misschien kunnen de pensioenkosten beter verdeeld worden, door ook 65-plussers AOW-premie te laten betalen, opperde Snoey eerder. Zou Nypels daaraan willen meebetalen, wil iemand weten.

,,Nee!''