Duistere film in `Me' overschaduwt dans

Israëlische choreograaf Itzik Galili is dol op mystificaties. Zijn jeugd is gehuld in nevelen en zijn dans is vaak mysterieus. Me, een avondvullend stuk dat de choreograaf maakte bij het door hem geleide Galili Dance, bevestigt dat beeld. Me gaat over illusies en neemt een loopje met waarheid en fictie.

Vooral een film zaait verwarring. Deze vormt na een ensembledans en een solo door Jussi Nousiainen het derde, meest prominente deel in dit vierluik. Dramaturge Anne Middelboe Christensen bedacht het script, montage en regie zijn van Wobbe F. Koning. De film laat acht mensen, aangeduid als wetenschapper, filosoof, student, familie en buurman aan het woord. Deze spreken vol ontzag en liefde over een mysterieuze, excentrieke goeroe die er even wijze als zotte theorieën op nahield over lichaam en geest, het kale bestaan en zijn wens om te verdwijnen, op te lossen in de massa of vliegend op te stijgen. Dat laatste is vermoedelijk gebeurd, want de mysterieuze geleerde lijkt in het niets verdwenen.

De spelers (acteurs en niet-acteurs) in deze fictieve documentaire spreken nadrukkelijk met een accent. De een spreekt Engels met een Poolse rollende `r', de ander Nederlands met de zachte tongval van het Ivriet. Dat laatste geeft aan dat Mr X wellicht Galili's alter ego moet voorstellen. Er zijn immers ook verwijzingen naar zijn oeuvre en idioom. Voor insiders is dat geestig maar verder blijven functie en betekenis van de film duister.

Iets van samenhang met de dans biedt het slot, wanneer de groepsdans wordt herhaald in combinatie met de film, die dan in zwart-wit en fragmentarisch te zien is. Soms vallen tekst en dans samen. De telkens omhoog springende danser met fladderende armen zal het vliegen uit de film verbeelden. Maar vaker doet de integratie geforceerd aan.

Krachtig is wel de ensembledans in het eerste deel. De negen dansers bewegen onder negen kegelvormige lichtbundels, die op de vloer een raster van oranje en blauwe vierkanten vormen. Droge ritmische typemachinegeluiden van de slagwerkers van Percossa onderstrepen de geometrische danspatronen en contrasteren tegelijkertijd fraai met de ronde zinnelijke danstaal van Galili. Boeiend op zich is eveneens Nousiainens solo waarin gespeelde en echte emoties in twee dramalijnen rakelings langs elkaar scheren. Maar Galili plakt in Me het bestaande materiaal lukraak aan elkaar en hoopt dat een intellectualistisch filmconcept het geheel als zinvol aureool zal omringen. Dat is gemakzuchtig en doorzichtig.

Me door NND/Galili Dance. Choreografie: Itzik Galili. Muziek: Percossa. Gezien: 30/9 Harmonie, Leeuwarden. Tournee t/m 24/1. Inl. 050-5799441