Dorrestijn op dreef in gesticht

Als twee gekkengestichtgekken, in slobberende witte kliniekpakken, staan Hans Dorrestijn en Martin van Dijk op het toneel. Een voorstelling moet altijd ,,een kader'' hebben, zegt Dorrestijn, en zij hebben voor deze voorstelling bedacht dat ze in een gekkenhuis zouden zitten. Wie op perron 3 van het station Ede-Wageningen vraagt waar de doorgaande trein komt – want die moet hij hebben – kan inderdaad maar het best onder behandeling worden gesteld.

Het naakte bestaan omvat zodoende diverse dialogen aan een kaal tafeltje dat de suggestie van zo'n kliniek oproept. Af en toe is er ook sprake van een feestavond die moet worden georganiseerd, en de teksten die daar ten gehore zullen worden gebracht. Maar verder hebben Dorrestijn en Van Dijk hun vorm voornamelijk gevonden in de vormeloosheid, waarin alles past: een groot aantal losse invallen, aforismen, ultrakorte verhaaltjes en even korte liedjes.

Ze werden een duo, toen ze het programma Cirkels maakten, waarin Van Dijk voornamelijk de begeleider was. Nu gaan ze min of meer gelijk op, hoewel Dorrestijns teksten onmiskenbaar beter tot hun recht komen als hij ze zelf, klaaglijk kraaiend of met een verbaasde blik om zijn eigen schrijfsels, te berde brengt. Het is nu eenmaal zijn eigen hoogst particuliere zwartkijkerij. ,,Het is nu tijd om feest te vieren/ want je bent al tien jaar weg,'' zingt hij. ,,Nostrodamus heeft veel rampen voorspeld, maar ik kom in zijn boek niet voor'', zegt hij neerslachtig. En van een blaadje papier vol losse teksten, vergelijkbaar met zijn vroegere nieuwsberichten voor de VPRO, leest hij regels als: ,,Je kunt best dyslexisch wezen, ook al kun je het woord niet spellen.''

Maar ook barsten ze samen uit in een onweerstaanbaar zot soldatenlied, dat uitloopt op een Bach-cantate, en Dorrestijn zingt een gaaf nummer over een verfvlek op het behang, dat door Van Dijk sierlijk en ingetogen wordt begeleid. Hun lijzige voordracht en hun zoutzakkerige lichaamstaal maken hen tot een droogkomisch tweetal, waarin Dorrestijns tekstgrappen gehaaider dan ooit zijn. Met of zonder kader.

Voorstelling: Het naakte bestaan, door Hans Dorrestijn en Martin van Dijk. Gezien: 2/10 in de Kleine Komedie, Amsterdam. Tournee t/m 11/5. Inl. 020-616 4004