Bruiloft

Een vredig dagje over onvrede, dat was het zaterdag vooral.

Was dit nu de op één na grootste vakbondsdemonstratie sinds de Tweede Wereldoorlog? Ja, dat was het. Demonstreren zonder agressiviteit kan ook, en het is misschien wel des te effectiever. De ruim 200.000 demonstranten die door Amsterdam golfden, leken te beseffen dat hun getal al indrukwekkend genoeg was.

,,Wij-zijn-wij-zijn-woe-dend'', moesten ze op het Museumplein zingen, maar woedende gezichten zag je weinig. Veel mensen uit de provincie hadden er een gezellig uitje, soms zelf in familieverband, naar Amsterdam van gemaakt. Bij de grote warenhuizen kwam je winkelende FNV'ers in hun oranje jacks tegen, en na afloop konden de cafés en restaurants de drukte nauwelijks verwerken.

Het stoutste spandoek dat ik mocht noteren, betrof minister Hoogervorst van Volksgezondheid: ,,Hoogervorst, heb jij zelf wel eens een nacht in je eigen stank doorgebracht?''

Omdat het Museumplein door de overstelpende drukte algauw niet meer bereikbaar was, weken de demonstranten uit naar omliggende straten. Ze kwamen zelfs diep in het Vondelpark terecht. Daar zag ik voor het eerst van mijn leven oranje FNV'ers op het wufte balkonterras van Vertigo, boven het filmmuseum. Ze zaten erbij als tropische vogels op een ijsschots in Antarctica.

Op zeker moment werden ze opgeschrikt door een groepje van tien zwarte trommelaars en trompettisten, die een hels kabaal produceerden. De mannen marcheerden driftig over de weg door het park die langs Vertigo loopt. Zulke groepjes zie je wel vaker, dus dat was niet het grote nieuws. Wat vooral de aandacht trok, was de groep erachter: een bruidspaar en chic geklede bruiloftsgangers, nippend van hun glaasje champagne.

Hoe de bruidegom eruitzag, weet ik niet meer, want de bruid zoog al mijn aandacht op. Ze was jong en blond en uiteraard stralend en ze droeg een tamelijk laag uitgesneden, lange witte jurk. Hoe graag ik ook naar oranje FNV'ers mag kijken, ze moesten nu even wachten.

Na enkele minuten beseften wij, verblufte toeschouwers, dat de zwarte trommelaars en de zeer blanke bruilofsstoet bij elkaar hoorden. De trommelaars waren ingehuurd voor het exotische effect. Zouden deze twee groepjes samen de vakbondsdemonstratie verderop het hoofd bieden? Dat beloofde wat.

Helaas, de kleine colonne hield al snel halt voorbij Vertigo. Men nipte en grapte nog wat, er werden wat foto's genomen en toen maakte men weer achter de trommelaars rechtsomkeert. Het ging richting Vondelkerk, waar kennelijk het bruiloftsfeest was. Op de stoep voor de kerk kregen de bruiloftsgasten een laatste muzikale hulde van de zwarte mannen.

Inmiddels hadden zich ook twee jonge vrouwelijke FNV-demonstranten onder de omstanders gevoegd. Ze keken met een mengeling van verbazing en vertedering toe. Eén van hen stak even een wit spandoekje omhoog met de tekst: ,,Tegen graaien aan de top. En het volk? De strop!'' Ze bleven nog wat kijken en liepen toen glimlachend door, terwijl de ceremoniemeester in jacquet de muzikanten betaalde.

Klassenstrijd mocht je het niet noemen.