Doodgaan 4

Wat een sympathieke arts is Roel van Spronsen. En voor welke grote dilemma's komen onze artsen te staan in deze tijd van leven. Euthanasie tenzij... Grootgebracht met de gedachten dat men na de dood voor de rechterstoel van God moet verschijnen. Inmiddels vertrouwd met de gedachte dat we dat zelf hebben verzonnen. Helaas nooit geleerd dat God Liefde is. En dat we na ons sterven in zijn Liefdevolle omgeving terechtkomen als we dat willen.

Wat mij hoop geeft is de beschrijving van zijn handelen, tweemaal, bij de levensbeëindiging van mensen. Roel van Spronsen beschrijft dat elke minuut nog voor zijn geest staat. Zolang dit geen routine wordt, is er hoop, denk ik. Er is kennelijk lang doorgesproken met de patiënten en allen in hun omgeving. Meegedacht, meegeleefd. Daar gaat het toch om? Niet botweg geweigerd, of te losjes over gedaan.

En nu staat Roel van Spronsen zelf voor een moeilijke weg van ziekte en eventueel lijden. Als arts kun je een diagnose stellen. Moeilijk als het je eigen leven betreft. Ik wil hem Gods liefdevolle zegen toewensen, die hij gaande de weg is kwijtgeraakt.