Tom Waits: Real Gone (Anti)

De piano, het instrument waaraan Waits in zijn eerste incarnatie als singer-songwriter annex bluesy barvlieg leek vastgekleefd, schittert op deze plaat Real Gone door afwezigheid. Zo'n ding kun je kennelijk niet vuig genoeg laten klinken voor wat Waits wil uitdrukken. Gitarist Marc Ribot is een belangrijke steunpilaar: tussen de dreiging die Waits met zijn grofgeschuurde kolengraversstem legt in het allerimponerendste `Hoist That Rag' komt zijn stekelige solo als een welkome opluchting en in `Sins Of My Father' is hij een belangrijk, sfeerbepalend element. Maar dat zo'n nummer de volle tien en een halve minuut bloedspannend blijft, is vooral de verdienste van Waits zelf. Veel nieuws heeft hij aan zijn zelfgeschapen idioom, dat we sinds Swordfishtrombones (1983) kennen, niet toe te voegen, maar het is net genoeg voor weer een bloedmooie plaat.