Rap4Rights

Raoul de Jong (20) gaat voor Spunk.nl naar Sierra Leone, en schrijft over de naweeën van de burgeroorlog.

Het laatste stukje van de reis: met een verdacht gammel helikoptertje met – heel raar – open ramen naar het vaste land. Vast een beetje gevaarlijk en er zijn nergens reddingsvesten te bekennen. Maar het heeft allemaal wel wat, zelfs die open ramen. De koele wind in m'n gezicht, de passagiers, de grappige James Brown-achtige priester met de paarse blouse naast mij op de bank, die in zichzelf zit te mopperen, omdat zijn bagage is zoekgeraakt en natuurlijk het uitzicht. Dat felblauwe stukje oceaan met daarachter een palmbomenstrand.

Verbazingwekkend weinig straatverkopers op de aankomstplek. Alleen een jongen met wat cd's. Dat is anders, maar voor de rest is Sierra Leone eigenlijk zoals alles wat ik al eerder zag in Afrika en toch is het anders dan ik had verwacht. Want heel raar: Sierra Leone is vrolijk. Overal klinkt gezellige muziek en alle mensen lachen. Zoals je zou verwachten van Jamaica. Groen en tropisch. Fijn en ontspannen. Warm, door de temperatuur natuurlijk, maar ook omdat de mensen warm zijn.

Maar niets is wat het lijkt. Want als je iets beter kijkt, zie je dat verdacht veel van die mensen een hand, een been, of een arm missen.

We bezoeken een school. Een hele grote school, met grote klassen van alle leeftijden. Meisjes en jongens. Ze dragen blauwe broekjes en witte bloesjes. Buiten, onder een afdakje, praat ik met Leonard. Een vriendelijke jongen van mijn leeftijd. Open blik in zijn ogen, een rustige stem, iemand die ook in Nederland een vriend zou kunnen zijn. Hij vertelt me hoe hij tot vier jaar geleden voor de rebellen heeft gevochten. Niet omdat hij wilde, maar omdat hij moest.

Op zijn tiende werden zijn ouders voor zijn ogen doodgeschoten en werd hij ontvoerd. Zeven jaar bracht hij met de rebellen door in de jungle. Hij moest meevechten met ze, mensen dood schieten en hij heeft zelfs een keer een hand afgehakt. Omdat hij wist dat hem anders hetzelfde lot te wachten stond.

We bezoeken een potje voetbal van het `one-legged' voetbalteam. Ik weet niet of ze zichzelf zo noemen, maar zo noem ik ze maar. Een grote groep gespierde mannen met ieder één been en twee krukken om mee te lopen. Als grote metalen spinnen bewegen ze zich verbazend atletisch over het veld. Ze zijn al een paar keer in Engeland geweest, vertelt een van hen. En ze willen zeker nog wel een keer naar Amerika.

Ze zijn er het beste bewijs van dat alles misschien toch is zoals het lijkt. De littekens zijn er, soms zichtbaar, meestal niet, maar de oorlog is voorbij. Het leven gaat door en eigenlijk iedereen die ik sprak was het erover eens: het kan alleen maar beter worden.

Het onafhankelijk online-jongerenmagazine www.spunk.nl is gelieerd aan NRC Handelsblad