Lieve drugsdealer

Van een goede drugsfilm raak je een beetje stoned. Easy Rider (1969) van Dennis Hopper kwam dicht bij de desoriëntatie van psychedelica en Drugstore Cowboy (1989) van Gus van Sant benaderde het gelukzalig ogende niets van heroïnegebruikers. Gemeten naar die maatstaf is Blow van Ted Demme niet erg geslaagd. Hoeveel cocaïne er ook in wordt weggesnoven, de film komt maar niet in de hogere regionen.

Demme kruist in Blow eigenlijk twee genres: de gangsterfilm en de drugsfilm. Hij vertelt het op de werkelijkheid gebaseerde verhaal van de opkomst en ondergang van de cocaïnebaron George Jung (Johnny Depp), die in de jaren zeventig de belangrijkste Amerikaanse importeur was voor de Colombiaanse godfather Pablo Escobar. De film volgt het vaste stramien: armoedige jeugd, pijlsnelle opkomst, grote materiële rijkdom, problemen met vrouwen, en een weer even snelle ondergang. Maar Blow bevat ook een portret van de veelblowers in de Californische hippie-cultuur in de late jaren zestig, waar Jung zijn eerste stappen zette in de drugshandel. Het resultaat van deze kruisbestuiving is dat Demme eigenlijk alleen de clichés van beide filmgenres overhoudt: vrolijke wartaal uitslaande hippie-gebruikers én de even uitgekauwde criminele variant van de Amerikaanse droom. De overtuigende vormgeving van art-director Michael Hanan (ook de jaren zeventig-kostuums, kapsels en brillen) is de voornaamste reden om Blow toch te willen zien.

En Johnny Depp. Hij geeft wél een originele invulling aan zijn rol. Depp speelt wat de zachtaardigste drugsbaron aller tijden moet zijn. Zijn ingehouden en kwetsbare portet van een eenvoudige jongen, hunkerend naar liefde, is bij vlagen ontroerend, maar botst wel volledig met de stoere teksten van zijn personage in de voice-over. Je kunt je ook moeilijk voorstellen dat Jung werkelijk de cocaïnehandel van de hele Amerikaanse westkust in handen kreeg, zonder ooit naar grof geweld te hoeven grijpen.

Wat Blow extra wrang maakt, is dat Ted Demme, een neef van de beroemdere regisseur Jonathan Demme, niet lang na het voltooien van de film op 37-jarige leeftijd overleed aan een hartaanval tijdens een partijtje basketbal. Volgens de patholoog-anatoom kan zijn dood verband houden met de kleine hoeveelheid cocaïne die in zijn bloed werd aangetroffen.

Blow (Ted Demme, 2001, VS), Yorin 20.30-22.45