Lach of ik schiet voor weinig geld

Al zes jaar brengt het operagezelschapje Opera Trionfo extreem kleinschalig muziektheater door beginnende professionele zangers. Een recent hoogtepunt was de geestige productie van Poulencs Les Mamelles de Tirésias in de regie van David Prins, met borsten (`mamelles') die als ballonnetjes uit een decolleté ontsnapten.

Dit jaar moet Opera Trionfo het doen met een crisisbudget, maar ook de kluchtige double bill met Offenbachs eenakter L'Ile de Tulipatan en Von Suppés minioperette Die schöne Galathee onderstrepen het bestaansrecht van Opera Trionfo door de overgave van de zeer jonge zangers.

Minimale middelen vormen de basis van deze avondvullende voorstelling, maar regisseur David Prins en vormgever Fer Schmidt zijn daarmee maximaal inventief omgesprongen. De komische eenaktertjes van Offenbach en Von Suppé zijn vederlicht, en moeten het echt hebben van originele kwinkslagen in de ensceneringen en van het acteertalent van de zangers.

L'Ile de Tulipatan zit vol travestiegrollen en wisselrollen in duizend-en-één-nacht sfeer. Het wordt gedragen door het komische talent van de Twentse tenor Sebastian Brouwer. Brouwers robuuste gestalte voegt een visuele dimensie toe aan de rol van prinses Hermosa, die scheldend, vloekend en jagend het suffe hofleven opschrikt. Uiteindelijk blijkt `zij' gelukkig toch een `hij', en staat niets een huwelijk met de als jongen opgevoede prinses Alexis meer in de weg.

Wie van zo'n lach-of-ik-schiet plot gruwelt, heeft aan L'Ile de Tulipatan een zwaar uur en zal Die schöne Galathee wellicht als nóg moeizamer ervaren. De tweede eenakter beschrijft beeldhouwer Pygmalion, die verliefd wordt zijn eigen marmeren creatie Galathee. Zij komt tot leven, maar verkiest de knecht Ganymed. Na de vereiste dosis moedwil en misverstand versteent ze weer, en wordt opgekocht door de handelaar Mydas – hier conform het libretto maar in hedendaagse ogen toch pijnlijk ongrappig uitgedost als een stripverhaalversie van een chassidische jood.

Vocaal zijn de rollen in Die schöne Galathee ten opzichte van L'Ile de Tulipatan omgekeerd, en trekken vooral mezzosopraan Valerie Friesen (Ganymed) en sopraan Mijke Sekhuis (Galathee) de aandacht door zang en spel.

Bijzonder fraai is de manier waarop Galathee hier letterlijk van marmer tot mens wordt. Een sterke komische verschijning is ook de gyroskoerier, uitgedost als een bonte kruising tussen handelsgod Hermes en de gemiddelde grootsteedse pizzabrozem.

Instrumentaal worden de uitstekende arrangementen van de robuust begeleidende pianist Paul Prenen enthousiast gespeeld door een ensemble van conservatoriumstudenten en pas afgestudeerden.

Met Duo d'amour presenteert Opera Trionfo muziektheater op zijn allergoedkoopst en allerkleinschaligst, waardoor je deze voorstelling niet mag vergelijken met de professionele kwaliteit van Les Mamelles de Tiresias.

Volgend jaar functioneert het gezelschap wel weer op volle kracht, dan met Donizetti's komische opera-over-opera Le Convenienze ed Inconvenienze Teatrali.

Muziektheater: L'Ile de Tulipatan van Jacques Offenbach en Die schöne Galathee van Franz von Suppé door Opera Trionfo. Gezien: 9/9 Toneelschuur, Haarlem. Tournee t/m 9/11. Inl.: 023-5290 008