`Collateral' biedt vooral spanning

In zijn zesde speelfilm Collateral laat regisseur Michael Mann zien dat het film-Los Angeles weinig te maken heeft met de stad zelf. Mann (Miami Vice) filmt de stad van boven, in vogelperspectief, vol strakke straten. Je moet wel van goeden huize komen, wil je je dit kunnen permitteren. Dat lukt Michael Mann natuurlijk, in zijn eigen specifieke, beetje glibberige stijl vol eenzaamheid, machismo en glamour. En dan daalt hij af van deze ogenschijnlijke orde naar de chaos van de straten zelf, die een moreel en existentieel mijnenveld zijn.

Max is een taxichauffeur die door Los Angeles rijdt terwijl hij van iets anders droomt. Zijn leven neemt een andere wending als ene Vincent (Tom Cruise) bij hem instapt. Deze wraakgeest heeft een missie en maakt Max medeplichtig.

Dat in de verhoudingen tussen mensen, tussen boeven en braven, de dingen niet zo kaarsrecht en ordelijk zijn, is voor Mann geen nieuw thema. Hij onderzocht het al in Heat met Robert de Niro en Al Pacino. Om het te beklemtonen keert hij in Collateral steeds naar dat overzichtsshot terug. De camera is een zoeklicht waaraan niets ontsnapt. Alleen als hij dichterbij moet komen, wordt het troebel. Het is alsof Mann weet dat dat ook voor hem geldt: zo lang hij op een afstandje blijft, kan hij piekfijn ontwarren hoe de wereld van corruptie en geweld in elkaar zit. Probeert hij er te diep in door te dringen, dan verliest hij het zicht. Collateral biedt spanning, haarscherpe beelden, geen nieuwe inzichten.

Film

Collateral. Regie: Michael Mann. Met: Tom Cruise, Jamie Foxx. In: 88 bioscopen.

    • Dana Linssen