Schrap de no-claim

Een korting op verzekeringspremies voor degegen die geen schade claimen (no-claim) is een goede methode om de kosten voor verzekeraars te beperken. Dat geldt zeker voor autoverzekeringen. Sommige automobilisten rijden ruwer en nemen meer risico's dan anderen. Door het verlagen van de premie probeert de verzekeraar schadevrij rijden te belonen. Wie dikwijls schade veroorzaakt heeft zijn hogere premies vaak aan zichzelf te wijten.

Deze succesvolle prikkel tot voorzichtig gedrag is niet over te planten op de ziektekostenverzekering. Ziekte ontstaat meestal buiten de schuld van de patiënt. Longontsteking en kanker kunnen altijd de kop opsteken, hoe gezond de patiënt ook leeft. In preventiecampagnes wordt aangeraden om bijtijds naar de huisarts te gaan voor onderzoek van bepaalde klachten. Hoe vroeger de arts kan ingrijpen, des te groter de kans op genezing. Een beloning voor het niet claimen bij de ziektekostenverzekering is daarmee in strijd. Het verlies van 250 euro lijkt op een straf. Waarschijnlijk wordt daar in het ministerie van Volksgezondheid ook zo over gedacht, want een no-claim van maximaal 250 euro per jaar is klein vergeleken bij het voordeel dat schadevrij rijden kan opleveren. Voor een bedrag dat gelijkwaardig is aan vier volle benzinetanks wordt de ziekenfondsadministratie van huisartsen vroegtijdig overhoop gehaald. Nu krijgen huisartsen een bedrag per ingeschreven ziekenfondspatiënt vergoed, los van het aantal behandelingen. Dat stelsel bevordert overbodig medisch handelen zeker niet, maar het kabinet wil op de langere termijn de ziekenfondsen opheffen. Huisartsen, die al zoveel tijd in hun boekhouding steken, moeten voor elke ziekenfondspatiënt aparte rekeningen gaan schrijven. De Landelijke Huisartsen Vereniging en de zorgverzekeraars voorspellen een administratieve chaos als het systeem al volgend jaar wordt ingevoerd. De aanpassing van automatiseringssystemen kost meer tijd. Het is verbazend hoe gemakkelijk dit kabinet, dat minder regels in het blazoen heeft, nieuwe administratieve lasten oplegt.

De no-claimregeling is een slecht compromisvoorstel. De medicijnknaak was ook zo'n plannetje met hoge administratieve kosten voor een minimaal effect op medicijngebruik. Effectiever voor het kostenbewustzijn van de patiënt is een vorm van eigen risico. In veel Europese landen betalen patiënten een percentage van de eerste medische rekeningen, de zogenoemde remgelden. Belgische patiënten betalen 30 tot 40 procent van hun rekeningen als die een grens van 445 tot 2.500 euro per jaar (afhankelijk van het inkomen) niet te boven gaan. Dit is geen beloning voor niet-claimen, maar de erkenning dat mensen de financiële gevolgen van alledaagse medische pech deels zelf moeten dragen. Voor medische calamiteiten betaalt de verzekering. Een dergelijk stelsel met lagere premies heeft zich al in veel landen bewezen. Het heeft geen zin om administraties vroegtijdig overhoop te gooien voor een maatregel zonder resultaat of met het verkeerde effect.