Weerzien

U, meneer, zag onlangs op het Centraal Station van Utrecht een dierbaar gezicht dat u lang niet meer had gezien. Het was het gezicht van Joanna, laten we haar zo maar even noemen, die vlam uit een afgesloten fase van uw leven. Wanneer zagen jullie elkaar ook weer voor het laatst? Jaar of tien?

Een fractie van een seconde later zag zij u ook. En ze herkende u ook onmiddellijk. ,,Eric'', zei ze met die een beetje schorre stem die uw lendenen meteen weer zwaar maakten van verlangen, ,,dat is nou ook toevallig.''

Het was een uur of tien op een doordeweekse morgen. U was op weg naar een afspraak in Arnhem, uw trein stond al klaar, maar er was een geheimzinnige kracht die u ervan weerhield die trein te nemen.

,,Als ik de volgende trein neem ben ik ook op tijd'', zei u tegen uzelf, en u stelde Joanna voor in een cafeetje op de Oudegracht bij een kop koffie wat herinneringen op te halen.

Joanna wilde wel. Ze had die morgen niet veel om handen, afgezien van een vervelende vergadering die ze als wetenschappelijk medewerker van de universiteit geacht werd bij te wonen.

Druk pratend liep u met Joanna de Utrechtse binnenstad in. Alsof er nooit iets veranderd was. U had elkaar destijds kort gekend, kort maar verheugend hevig. Het was op een congres in Parijs geweest, de stad die gemaakt is voor dergelijke brief encounters. Daarna moest Joanna doorreizen naar een

nieuwe baan in de Verenigde

Staten, en u stond voor de taak thuis na te gaan hoeveel u nog hield van uw vriendin.

In het Utrechtse café praatte Joanna nog steeds zo druk als vroeger, en ook nog even vertrouwelijk. Het gesprek ging over werk – altijd een veilig begin –, kunst, de liefde in het algemeen en seks in het bijzonder en ook nog even over God. Ten slotte stapten jullie over op de dood en, vooral, uw en haar actuele liefdesleven, welk onderwerp jullie om een of andere reden liever tot het allerlaatst bewaarden.

Eerst vertelden jullie elkaar uiteraard het goede nieuws over al die onderwerpen. Daarna, bij het derde drankje, volgde de andere kant van het goede nieuws, het slechte nieuws. Joanna bleek nog steeds veel moeite te hebben met het vinden van de ware liefde, een confidentie die u inspireerde tot enige summiere, maar voor de goede toehoorder – Joanna bijvoorbeeld – niet mis te verstane verwijzingen naar de toestand van uw huwelijk.

Toen volgden, steeds gedetailleerder, de herinneringen aan die gelukkige dagen in Parijs. U raakte er weer helemaal van in de stemming. Joanna misschien ook wel, althans, ze vroeg na nog een paar glaasjes: ,,Ik woon hier om de hoek, heb je zin om even te kijken?''

Kijken kon nooit kwaad, dus daar gingen jullie.

Hoe liep het verder met jullie af? Ach, dat hoeft u ons niet te vertellen. De weg naar het bed is voor de buitenstaander interessanter dan het bed zelf. Je kunt er zelfs een hele speelfilm over maken. Als u behoefte heeft om uzelf te herkennen, ga dan naar de pas uitgekomen speelfilm Before Sunset van Richard Linklater. Een meesterwerkje, meneer, en ook mevrouw, u zult de eerste zijn om dat te beamen.

    • Frits Abrahams