New Yorker

Eerder dit jaar huurde het Amerikaanse Bureau voor Internationale Ontwikkeling (USAID) een team van onafhankelijke deskundigen om [...] het programma van het bureau in Irak te evalueren. De deskundigen kwamen terug met een gemengd rapport, vol redenen om je zorgen te maken: de wederopbouw van Irak gebeurde [...] zonder samenhangende strategie, zonder deelname of advies van enige betekenis van Irakezen, in verlammende veiligheidsbeperkingen, en met onrealistische claims van succes. Maar voordat het werd gepubliceerd [...] wiedde USAID de kritiek eruit. Een [...] deskundige zei: ,,Het is zo politiek. [...] Ze wilden gewoon geen slecht nieuws horen.''[...] Hij concludeerde: ,,Ze maken graag hun eigen worst.''

Dit zou een kleine voetnoot zijn in de geschiedenis van de oorlog in Irak, als het hele verhaal niet precies zo gaat. President Bush heeft van begin af aan zijn eigen worst gemaakt, politiserend. Hij forceerde een stemming in het Congres over de oorlog vlak voor de midterm verkiezingen van 2002. Hij bazuinde eenzijdige en misleidende informatie rond. Hij toonde zich zeer toegewijd in het geheim houden van regeringsdocumenten, behalve wanneer het politiek voordelig was om ze vrij te geven. Hij ontsloeg regeringsfunctionarissen en officieren die het Amerikaanse publiek vertelden wat de regering niet wilde horen, of zette hen op een zijspoor. [...] Hij zorgde ervoor dat verantwoordelijkheid voor de misstanden in de Abu Ghraib gevangenis op de schouders van lagere soldaten kwam te liggen. [...]

Niemand kan nu twijfelen aan de effectiviteit van het politieke optreden van de president. Een voorbeeld: tussen mei en september daalde het aantal artikelen over Irak op de voorpagina's van de New York Times en de Washington Post met meer dan éénderde. In dezelfde periode groeide het percentage Amerikanen dat het optreden van de president in de oorlog steunde.

Deze trends op het thuisfront, tegen een achtergrond van toenemend geweld en wanhoop in Irak, vormen het bewijs van een briljante herverkiezingscampagne. [...] Na anderhalf jaar improviseren en doormodderen lijkt er geen duidelijke weg vooruit en geen goede uitweg te zijn. Maar omdat de president zoals zijn stafchef Andrew Card onlangs zei Amerikanen beschouwt als kinderen van 10 jaar, moet je van het Witte Huis geen eerlijke discussie hierover verwachten.

Het probleem met het maken van worst op de presidentiële manier behalve dat dit het publiek bedriegt, een serieus debat belet, leidt tot politieke verdeeldheid terwijl oorlog vraagt om eenheid, Amerikaanse soldaten blootstelt aan grotere risico's, halve maatregelen aanziet voor echte [...] is dat het niet werkt.

Succes in deze oorlog wordt bepaald door wat in Irak gebeurt en hoe Irakezen het zien. Mislukkingen geheim houden vergroot alleen maar de kloof in het beeld dat Washington en Bagdad hebben. [...] Oorlog gaat [...] meedogenloos om met valse informatie.

Met zijn weigering eerlijk naar Irak te kijken, maakte president Bush een nederlaag daar waarschijnlijker. Dit onvermogen is [...] een terugkerend thema in de oorlog tegen de radicale islam: de afstand tussen de vaak inspirerende grote woorden van Bush en de ontoereikendheid van zijn daden. [...] De oorlogsheld van Bush, Winston Churchill, bood zijn landgenoten niets anders dan bloed, zweet en tranen aan. Bush biedt optimistische voorspellingen, blijvende belastingenverlagingen, en zijn eigen bezielende vastberadenheid.

Nu de campagne zijn einde nadert, lijkt senator Kerry niet in staat om [...] hiervan te profiteren. [...] De senator heeft het publiek laten denken dat de president, tegen alle bewijzen in, de oorlog in Irak en de bredere oorlog tegen de radicale islam met meer succes zal voeren. Als Kerry de verkiezingen verliest, zal dat de reden zijn.