Dolf Brouwers

,,Dolf Brouwers had zo'n soort autootje als op de foto. Hij kon nogal moeilijk tekst onthouden en kreeg van Wim T. Schippers een groot pak papier in zijn hand. Als het niet lukte, flikkerde hij het papier uit drift en chaos in de lucht. Dat werd een act. Vandaar dat ik het voor de foto heb gedaan. Fotograaf Erwin Olaf gaf het aan, maar het is net zoals Mickey Mouse twee zwarte oren heeft, zo voor de hand liggend is het.''

Manou Kersting (42) speelt de hoofdrol in Dolf Brouwers, ben ik dat?, het tragische levensverhaal van de zes jaar geleden overleden zanger die beroemd werd als iemand anders. Er zit één oorspronkelijk nummer in: Vette Jus. De andere liedjes zijn nieuwe composities van Clous van Mechelen, die ook meespeelt in het orkest. Er zijn verschillende rollen, waaronder Brouwers' echtgenote Greet. Kersting zat in de cabaretgroep Wacko en was tot twee jaar geleden hoofddocent kleinkunst aan de Herman Teirlinck theaterschool in Antwerpen. Hij treedt op met de Harmonic Beatbox Band, een orkest zonder samples, alleen met mond en microfoon.

,,Dolf Brouwers werd op zijn 61ste ontdekt door mensen van de VPRO, onder wie Wim T. Schippers. Brouwers, geboren in 1912, begon als operette- en charmezanger en trad op in de Ancien Belgique in Antwerpen. Hij heeft moeten krabben voor zijn plek. Hij zat een beetje aan de rand. Er zijn foto`s van hem als de zingende bootsman in een soort revue. Hij was ook kapper, onder andere op de Holland Amerika Lijn waar hij bijschnabbelde met de band. Rock & roll veegde zijn muziek van de kaart. Hij kon voor een Hollander goed genoeg een Belg nadoen en werd door de VPRO gevraagd een patatkraamfiguur te spelen in de Fred Haché Show. Toen is het wonder geschied.

,,Hij werd beroemd als Sjef van Oekel en dat heeft mee gespeeld in zijn identiteitscrisis. Op den duur werd hij die figuur. Hij besluit in ons stuk zichzelf weer te worden. We hebben een compact voorstellinkje gemaakt. Het komt allemaal uit zijn leven, inclusief zijn dementerende vrouw, maar het hoeft niet 100 procent op de millimeter te kloppen. Brouwers is zeer sentimenteel en heel erg grappig. Een natuurtalent als clown.

,,Ik deed hem vroeger in de klas na. Ook in Wacko kon je merken dat ik gek was op Van Oekel. Ik had toen ook zo`n soort snorretje. Op de auditie was het direct raak. Ik nu ben ouder, dikker en kaler: het begint er nog echt op te lijken.

,,Zijn ongelofelijk manier van bewegen, zijn muzikaliteit in lichaam en taal fascineren mij. Op een barokke manier is hij heel sierlijk. Het lijkt op wat je in België en Frankrijk in de revues zag, een ouderwetste manier van vertellen met handen en armen en dat heeft hij samen met Wim T. Schippers gekarikaturiseerd. En Schippers heeft het praten uitvergroot. Huis-, tuin- en keukentermen uit hun verband gerukt en dan kom je in een soort popartzone. Het geeft een soort waarachtigheid terwijl het heel extreem en hyperrealistisch is. Je kunt het bijna niet geloven en toch doe je dat.

,,Als acteur of cabaretier is het heel interessant om in de tragiek van Dolf Brouwers te groeien. Ik heb eerst erg getwijfeld, het mocht geen plagiaatshow worden. Ik durf Dolf Brouwers neer te zetten omdat ik tien jaar met Wacko in zalen van Yperen tot Winschoten slappelachsalvo's losmaakte. Bij mij komt humor en tragedie samen, net als bij Dolf die gevoelsliederen zong en daarnaast ook de clown uithing.``

Dolf Brouwers, ben ik dat? Theater aan het Spui, Den Haag 28/9 t/m 8/10, tournee tot 2006. Inl.: www.dolfbrouwers.nl