Waarom mannen tegen de richting in joggen

Wij gingen wandelen in de duinen. Die avond bleek zoonlief een teek te hebben, en daarmee heb ik meteen dat ene stukje natuur van die dag genoemd waarvan ik de naam ken. We hadden allerlei struiken met gele, blauwe, rode en groene besjes gezien, al dan niet voorzien van stekels. Daar moet de duindoorn bij hebben gezeten, met zijn eetbare bessen. Maar welke was het? Geen idee. Grassen, struiken, bomen, vogels, vissen, bloemen, het zegt me allemaal niets. Ja eiken, die herken ik, aan die eikels.

Mij overviel grote schaamte. `Vroeger' sprak het toch zeker voor zichzelf dat je de meeste soorten uit de vaderlandschen natuur kon thuisbrengen! Als vanzelfsprekend leerde vader tijdens de zondagse wandeling zijn kinderschare het verschil tussen vergeet-me-niet en ereprijs, om hen 's avonds met het Verkade-album op schoot te overhoren.

Hoewel, die discipline hadden we vroeger bij ons thuis helemaal niet. Ik kan bijna alles thuisbrengen in een groentetuin, maar de vrije natuur trok kennelijk niet zo. Of ik ben het meteen weer vergeten; altijd heel slecht geweest in het uit m'n hoofd leren van dingen waar ik geen direct nut voor zie. Dus wijs ik de jongens: ,,kijk, een roofvogel'' en ,,dát is een dikke naaldboom''. En ik ben vast representatief voor de stand van de kennis van de natuur. Ik weet niet hoe het met de ledenaantallen van de vogelwacht en de jeugdbond voor natuurstudie zit, maar ik vrees dat deze kennis steeds verder verloren gaat. Wat een armoede.

Maar er is hoop. De wetmatigheid wil dat iets pas kan verdwijnen als er wat voor in de plaats is gekomen. En inderdaad ben ik zelf heel goed in het determineren van het moderne stadsleven. En ik wed velen met mij! Drie voorbeelden.

1. Hoe ouder de alleenstaande vrouw, hoe verder haar bloes openstaat. Met het verstrijken der jaren stijgt de angst voor lichamelijke aftakeling, i.e., het verlies van de schoonheid. De soort overschreeuwt dit door het kiezen van kleding met zware seksuele accenten, een keuze die bovendien het beeld van `de vrouw van de wereld' versterkt, de vrouw die alles durft. Opportunistische mannen maken ook wel gebruik van dit signaal om te bepalen of het een makkelijke `prooi' betreft, of niet.

2. De succesvolle alleenstaande vrouw die het zoeken naar een man heeft opgegeven, is herkenbaar aan haar hond. Soms komt deze soort voort uit de vorige; de knoopjes zijn dan overigens weer dicht. Het betreft meestal de maatschappelijk succesvolle vrouw, of een die deze status wil uitstralen. Vaak wordt haar onvermogen om een geschikte partner te vinden toegeschreven aan haar dominante houding. Domineren is een vereiste in de betere baan, maar een handicap op de relatiemarkt. De keuze voor de – spreekwoordelijk trouwe – hond ligt dan ook voor de hand.

3. Billenmannen onderscheiden zich van borstenmannen door hun looprichting. De billenman is de soort voor wie de lichamelijke aantrekkelijkheid van de vrouw in belangrijke mate wordt bepaald door vorm en omvang van haar billen. De borstenman baseert zich juist op de kenmerken van borsten. In het Amsterdamse Vondelpark wordt veel hardgelopen. Het is een rondje van 3,3 kilometer, dat door de meeste trimmers tegen de klok in wordt afgelegd – zoals het ook op sintel- en schaatsbanen gebruikelijk is om tegen de klok in te gaan. Billenmannen volgen de looprichting, en proberen door sneller of juist langzamer dan gemiddeld te lopen een goede indruk te krijgen van het aanwezige vrouwvolk. De borstenman loopt juist tegen de klok in, om zo goed zicht te hebben op de voor hem belangrijke uiterlijke kenmerken.

De reden dat vrouwen – net als iedereen – tegen de klok inlopen, ligt niet aan het op samenwerking gerichte karakter dat aan de vrouw wordt toegeschreven (zie voor een tegenvoorbeeld: de vrouw met hond). Het komt doordat vrouwen haast zonder uitzondering billenvrouwen zijn, die bovendien graag naar brede ruggen kijken. Zo mooi is het allemaal geregeld in de natuur!

    • Bastiaan Geleijnse