Op zoek naar prototypen

In het bijzijn van Linda de Mol, Joan Collins en tal van wel of niet in de film aanwezige Hilversumse sterren ging gisteren `Ellis in Glamourland' van Pieter Kramer in Utrecht in première.

Een alleenstaande moeder (Linda de Mol) leert van Joan Collins hoe ze een miljonair aan de haak moet slaan, is de korte samenvatting van Ellis in Glamourland. De film is een romantische komedie uit de stal van Johan Nijenhuis, eerder verantwoordelijk voor onder meer Costa! en Liever verliefd. Het script werd geschreven door Micha Alexander, vooral bekend van All Stars. Maar Ellis in Glamourland is ook een film van Pieter Kramer, maker van Ja zuster, nee zuster. Kramer bracht met secuur oog voor detail de van zijn eerdere werk bekende speelse gelaagdheid aan, die garant staat voor een grijns van begin tot einde.

U werd pas in een laat stadium bij de film betrokken. Hoe heeft u zich het verhaal eigen gemaakt?

,,Toen ik bij de film werd gehaald was het scenario nog lang niet naar ieders tevredenheid. Het is fout om dan meteen te gaan roepen hoe het wel moet. Daar moet je een visioen van krijgen. Dat gaat bij mij altijd met een enorme omweg. Het moet sudderen. Er is ook nog een scenarioversie geweest waarin Ellis kanker moest krijgen.''

Wat is typisch Pieter Kramer aan de film?

,,Het realisme.''

Realisme is niet het eerste waaraan je denkt bij uw werk.

,,De film moest een op Britse leest geschoeide romantische komedie worden, Four Weddings and a Funeral-achtig. Daar ben ik niet goed in. Ik snap die stijl wel, maar zou er niet aan kunnen voldoen. Ik bedoel met realisme eerder The Full Monty, of een vleugje Ken Loach. En we hebben veel half in de realiteit gedraaid. De mensen in de supermarkt en de straat waar Ellis woont zijn echte buurtbewoners. We hebben gedraaid in een doodlopende straat in Haarlem die op het punt stond om afgebroken te worden.''

Toch weer een kleine, bijna artificiële microkosmos, net als in `Ja zuster, nee zuster'.

,,Ik ben altijd op zoek naar dingen die prototypisch zijn. Niet naar de paradijsvogelachtige kant.''

Wat viel u op aan de milieus van oude en nieuwe rijken die in de film te zien zijn?

,,Oud geld maalt niet zo erg om de etiquette die mensen ze toedichten. Ze praten tegen de werkster hetzelfde als tegen de koningin. Nieuw geld geeft veel meer om de uiterlijkheden waarvan ze denken dat die bij oud geld horen.''

Ellis ontmoet verschillende soorten miljonairs, van patsers tot verarmde adel. Ik had niet het gevoel dat ze per se hoefde te eindigen met degene waar ze nu voor kiest.

,,Alle opties zijn de revue gepasseerd. Ik denk dat ik me eerder dan een heel eigenwijze regisseur heb neergelegd bij het verlangen van de producenten naar een traditioneel einde. Van mij had het zwarter mogen eindigen. Ze had bijvoorbeeld uiteindelijk voor het platte geld kunnen kiezen. Dat zou prototypischer zijn, denk ik.''

Toch zit er ook venijn in de film.

,,Wat ik zelf heel geestig vind is als Ellis met Ruud Gullit staat te praten op het liefdadigheidsbal en een fotograaf dan aan haar vraagt of ze `iemand' is. Ze blijkt `niemand' te zijn en moet voor een foto plaats maken voor het boegbeeld van de plastische chirurgie Marijke Helwegen.''

Uw personages worden nooit echte rotzakken.

,,Ik heb veel empathisch vermogen, zoals dat tegenwoordig heet. Vroeger noemde ik dat `de enge neiging om me met anderen te identificeren'. Een personage dat één op één slecht is, is bovendien dramatisch niet interessant. Iemand moet ook een sympathieke kant hebben. In een film van anderhalf uur moet je wel van iemand gaan houden.''

    • Dana Linssen