`Nudie' filmer Meyer overleden

Dana Linssen staat stil bij de dood van de invloedrijke soft-core pornofilmer Russ Meyer.

Tieten, borsten, memmen, prammen, ballonnen, geen enkele taal kent genoeg brave en banale synoniemen voor de fascinatie waar de grappige, gewelddadige en geile films van Russ Meyer hun bestaansrecht aan ontlenen. De regisseur en producent is afgelopen zaterdag op 82-jarige leeftijd in zijn woonplaats Los Angeles overleden. ,,Ik begin pas geïnteresseerd te raken bij cup D'', vertelde de op 21 maart 1922 in Oakland geboren Russell Albion Meyer in een van zijn zeldzame interviews. Als `tittenfilmer' bereikte hij een enorme cultstatus. Toch was zijn interesse in film, en het filmen van vrouwelijk schoon en het soms angstaanjagende karakter daarvan voornamelijk esthetisch. Zijn films, waarin nooit werd bezuinigd op een `cleavage' meer of minder, of een stoere vrouw die tussen het motorrijden nog even een sukkelige man `neemt' zijn daarvoor te speels en sierlijk. Al in zijn jonge jaren oefende hij zich in het maken van 8mm filmpjes, met een van zijn moeder gekregen camera. Dat leidde uiteindelijk tot een carrière als oorlogsfotograaf, die hem tijdens de Tweede Wereldoorlog naar Frankrijk, en in gezelschap van Ernest Hemingway, zijn eerste bordeel bracht. Na de oorlog maakte hij furore als fotograaf voor Playboy, waarna in 1959 zijn eerste film The Immoral Mr. Teas volgde. Die film zou de geschiedenis ingaan als de eerste `nudie', een `soft core' seksfilm over een handelsreiziger in tandartsbenodigdheden die achter elke deur de meest voluptueuze dames ontmoet.

Met de voor toenmalige begrippen gigantische winst van 1 miljoen dollar startte hij zijn eigen productiebedrijf en begon aan een reeks films waarin hij zijn stoutste jongensfantasieën en fetisjismen eindeloos en tot grote perfectie kon exploiteren. Zijn bekendste, en invloedrijkste films maakte hij alledrie in 1965: Mudhoney, Motor Psycho en Faster Pussycat! Kill! Kill! (1965), een serie energiek gemonteerde zwartwitfilms, die door hun humoristische omkering van klassieke seksuele patronen ook door feministen zeer gewaardeerd werden. Het hyperbolische Vixen (1968) trok de aandacht van Fox, waarop Meyers eerste en enige studiofilm volgde, respectievelijk de beste en de slechtste film aller tijden genoemd: Beyond the Valley of the Dolls (1970).