Hij jaagt en zit veel in de auto, zij is van de vakbeweging en leest The New York Times

Amerika is verdeeld in voor- en tegenstanders van president George Bush.

De tegenstellingen zijn zwart-wit. Judy en Dave zijn typerend. Op één ding na: ze houden van elkaar.

Judy Conti en Dave Dunn kunnen niet van elkaar afblijven. Het is snel gegaan, maar het was nooit logisch. Hun eerste afspraakje was op nieuwjaar. In juni verloofden zij zich, vorig week kochten zij een huis, in april trouwen zij. En in november stemt zij vol overtuiging op John Kerry en hij met even weinig twijfel op George W. Bush.

Judy: ,,John Kerry is geen ideale kandidaat, maar nog vier jaar Bush is een compleet fiasco. Hij moest zo nodig het karwei van zijn vader afmaken, zonder enige kennis van de feiten. Zijn buitenlands beleid is een ramp. Zijn binnenlandse politiek niet minder: ondanks alles zijn we niet beter beschermd tegen terrorisme; de regering heeft in het geniep gemorreld aan het recht op betaling voor overwerk, veiligheidseisen voor vrachtwagenchauffeurs, al dat soort rechten van werknemers zijn aangetast.''

Dave: ,,Judy heeft er goed over nagedacht. Zij zit er alleen helemaal naast.''

Voor Judy, die arbeidsrechtjurist is, was het nu of nooit met de liefde. Haar laatste serieuze relatie was al weer zeven jaar geleden afgelopen. Zij meldde zich bij de dating website Catholicsingles.com. ,,Het geloof betekent genoeg voor me om me daar te melden. Ik ben 35 en ik probeerde het nog één keer. Anders wilde ik als alleenstaande een dochter adopteren'', vertelt Judy, behaaglijk op haar bank genesteld met de man die zij leerde kennen door die stap.

Dave had tien jaar geen vaste relatie meer gehad. Zijn werk als verkoper bij een bedrijf dat zwaar materieel voor de bouw verhuurt deed hem een paar keer verhuizen. Ook hij was niet wanhopig, maar wel op zoek. ,,In het weekeinde jaag en vis ik. Maar alleen de tv om je 's avonds gezelschap te houden, dat is het toch niet. Ik had via verschillende contact-sites afspraken gemaakt. Dat werd nooit wat. Toen ik Judy's foto en profiel zag, dacht ik: leuke vrouw, maar zo'n progressieve malloot, dat nooit.''

Zij was het die de eerste e-mail stuurde en hem voorstelde een glas te drinken.

[vervolg op pagina 34]

De eerste afspraak duurde drie uur, zij hadden heel wat mislukte `dating' ervaringen uit te wisselen. Het liep uit op eten. De tweede afspraak volgde snel. Dave zat te wachten op haar Grote Linkse Gekte. Die kwam niet. Zij misten elkaar als zij elkaar niet zagen.

Judy besloot over te gaan tot een realiteitstest. Zij nodigde Dave uit voor een etentje bij haar thuis in Alexandria, in Noord Virginia, met acht van haar beste vrienden, uit de hoek van de sociale advocatuur en de vakbeweging. `Progressieven' in Judy's taal.

Dave: ,,Ik noem ze `wackos' – halve garen. Judy had een e-mail rondgestuurd: `Hij is een Republikein, maar ik ben dol op hem, dus hou het aardig'. Ze gedroegen zich heel beleefd, maar na een tijdje barstten zij los over die idioot van Bush, die de verkiezingen van 2000 nooit echt had gewonnen.''

,,Toch vond iedereen Dave charmant'', straalt Judy.

De twee gingen door, voorzichtig aan, want `dit mocht niet mislukken'. In februari en maart vroegen zij zich regelmatig af of hun politieke verschillen van mening een gelukkig leven in de weg zouden staan. Hij zit overdag veel in de auto en luistert naar conservatieve talkradio; zijn helden zijn Rush Limbaugh, Sean Hannity ,,en alle anderen die zij verafschuwt''. 's Avonds kijkt hij het liefst naar Bill O'Reilly, de scherpschutter van Fox News. Zij leest The Washington Post en The New York Times en luistert naar National Public Radio. Voor de verschillende kijkverlangens vonden zij compromissen. Zij leverde haar favoriete serie soms in, en hij zijn conservatieve praatprogramma. Samen keken zij naar de pokerkampioenschappen, maar in het nieuwe huis wil hij twee televisies.

Zij heeft nog weinig van zijn vrienden gezien. Dave: ,,De meesten staan rechts van Attila de Hun. Die zijn fel tegen aantasting van het Tweede Amendement op de Grondwet dat iedere burger het recht geeft een vuurwapen te dragen.''

Judy: ,,Dat artikel geeft het recht wapens te dragen aan `georganiseerde militia', dat wil zeggen alleen politie en krijgsmacht.''

De Man: ,,Dat zeiden Hitler en Stalin ook.''

De Vrouw werpt hem een kusje toe.

Judy wilde overigens dat zij elkaar vier jaargetijden hadden meegemaakt vóór zij aan verloven kon denken. Maar het was nog geen zomer toen Dave haar op een dag te eten vroeg in het restaurant van die eerste afspraak. Zij wilde nog vrienden meenemen. Hij wimpelde dat af. Judy rook lont: ,,Toen ben ik snel naar de manicure gegaan. Ik wilde mooie vingers voor de ring hebben.''

Tegen die tijd praatten zij steeds minder over politiek en steeds meer over kinderen. Als dat niet lukt, wordt het adoptie. Wat David betreft ook als hun eerste twee meisjes zouden zijn. Hij wil absoluut een Zoon. Al was het maar om zaterdags voor dag en dauw in de kou mee op eenden te schieten.

Hun rooms-katholieke geloof geeft Judy en Dave een aantal eensluidende opvattingen: tegen de doodstraf, tegen IVF en andere kunstgrepen om zwanger te worden, tegen abortus (,,kindermoord'', volgens Dave). En wie zorgt er straks voor de kinderen? Blijft Dave een paar dagen per week thuis? Niet echt. ,,Ik zou gek worden en de kinderen moeten ombrengen.'' Judy denkt over flexibeler werk, misschien publiceren over arbeidsrecht en doceren en er zijn voor de kinderen, ,,die dus Democraten worden''.

Judy Conti en Dave Dunn zien hun leven samen vol vertrouwen tegemoet, al zijn zij het oneens over grote delen van het leven buiten de toekomstige voordeur. Zij is tegen de oorlog in Irak, hij vóór. Zij werkte jaren voor de vakbeweging, hij moet er niets van hebben. Zij googlede Dave's werkgever om te kijken of het bedrijf niet asociaal was en zij wil straks absoluut geen babykleren van WalMart om die reden. Hij zou er zo een baan aannemen.

Het deert hun niet. Dave: ,,Er is niet één onderwerp dat zorgt dat ik niet meer van haar hou.'' Judy zou meer moeite hebben om een atheïst te trouwen. Zij trouwt liever met een toegewijde Republikein dan met iemand zonder politieke overtuiging. Haar van huis uit Democratische ouders zijn politiek uit elkaar gegroeid: haar moeder is steeds conservatiever geworden, haar vader linkser, maar dat drukt hun geluk na 42 jaar niet, zegt zij. Dave: ,,Je dagelijks leven hangt niet af van de vraag wie er in het Witte Huis zit.''

Dat mag zo zijn. Judy huivert bij de gedachte aan een Bush-overwinning op 2 november. Dave: ,,Als John Kerry wint, ben ik twee dagen boos en de rest van de vier jaar roep ik dat ie het verpest. Maar er zal niets veranderen, want het Congres blijft Republikeins. Daardoor kan hij ook geen linkse rechters in het Supreme Court benoemen. Hoe minder Washington doet, hoe beter. Kerry zal de schuld voor Irak aan Bush geven. De Fransen en de Duitsers zullen heus niet helpen. Het ging hun om geld. Zij lagen met Saddam in bed.''

Volgend jaar, als zij bij hem is ingetrokken, zullen Judy en Dave er achter komen of hun liefde alles overwint, ook John Kerry en/of George W. Bush.