Een vriendelijke grapjes-oom

Op een Amerikaanse school staat Maartje Duin tegenover Dick Cheney.

Hang on Snoopy,

Snoopy hang on!

In de gymzaal van Grove City Highschool legt een bebrilde derdeklasser me uit hoe het gegaan is. Drie dagen geleden hoorden ze het pas. Eerst had de directrice door de intercom omgeroepen dat Dick Cheney maandag ,,in de buurt'' zou zijn. Later hoorden ze dat hij naar hun school zou komen, samen met zijn vrouw Lynne. Er had een streng selectieproces plaatsgevonden: de dertig leerlingen met de beste cijfers mochten tussen het publiek staan. ,,Voor dit soort dingen doe je het'', zegt de derdeklasser. ,,Hard werken, zorgen dat je bij school betrokken bent.'' Hij heeft een vrijwilligerspas om zijn nek waarop de vice-president is afgebeeld als vriendelijke grapjes-oom.

De zaal begint langzaam vol te lopen. Achterin, bij het basketbal-doel, hangen blauwe banieren waarop is aangekondigd wat we straks te zien krijgen. `Compassie'. `Karakter'. `Leiderschap'. `Integriteit'. Op de voorgrond staan honderdzestig leerlingen: de schoolfanfare. Ze dragen witte broeken, rode jasjes en witte hoeden met pluimen erop.

Wat staat er op het programma voor de vice-president, vraag ik een meisje met een blonde paardenstaart. Zij voert de fanfare straks aan. `Hang on Snoopy', zegt ze, de rocksong van de staat Ohio. En nog wat andere deuntjes. Kan ze dit jaar stemmen? Ja, ze is net 18 geworden. Ze weet alleen nog niet op wie. Haar vader is Republikein, haar moeder Democraat. Dan excuseert ze zich: ze moeten oefenen. ,,Haaaang on Snoopy, Snoopy hang on!'' schalt het even later door de ruimte.

De gymzaal is nu bijna vol. Zo'n tweeduizend belangstellenden hebben zich er verzameld. Voor de meeste Democraten-rally's kun je een kaartje van internet uitprinten; deze kaartjes zijn alleen voor vrijwilligers. Of voor vrienden van vrijwilligers. De spanning loopt op. Een kort moment breekt er paniek uit in de achterhoede; een oudere vrouw wordt afgevoerd op een brancard. Het zal de warmte zijn. Hang on Snoopy tettert door.

Ik loop de gymzaal uit om een frisse neus te halen. Opeens bevind ik me in een andere wereld. Het hele terrein is afgezet. Er zijn geen mensen, alleen uniformen. Het is zo stil dat je het ruisen van de populieren kunt horen. Aan de overkant van het grasveld trekt een herdershond zijn baasje de struiken in op zoek naar bommen.

Dan komt er vanuit de verte een stoet motoren in zicht, gevolgd door een geluidloze colonne van zo'n veertien auto's met geblindeerde ramen. Ze parkeren achter het gebouw.

Binnen heeft de fanfare het volkslied ingezet. De speech van de vice-president wordt voorafgegaan door een gebed. Cheney is goed op dreef. Hij dist zijn oude grapje van de Conventie nog eens op: ,,Ze zeiden: `John Edwards is gekozen omdat hij zo'n sex-appeal heeft en zo'n geweldig kapsel'. Ik zei: `Hoe denk je dat ik mijn baan heb gekregen?'

Maar nu even serieus, vervolgt hij, want dit zijn serieuze tijden. Het nieuws van vandaag over de onthoofding van weer een Amerikaanse gijzelaar herinnert ons aan het kwaad dat we tegenover ons hebben. ,,Dit is geen vijand waarmee we kunnen onderhandelen of vrede sluiten. Dit is een vijand die we moeten vernietigen. En met George W. Bush als onze commander in chief is dat precies wat we gaan doen!''

Als de speech is afgelopen, zie ik het meisje met de paardenstaart weer. ,,Wat vond je?'' vraag ik. ,,Ik vond hem goed'', zei ze, ,,eigenlijk zou ik nu ook de Democraten moeten zien. Want nu ik dit gehoord heb, zou ik zeker Republikeins stemmen.''