Een seniorenstad slaat echt nergens op

Wat bezielt de overheid en de bouwwereld om een stad voor alleen 55-plussers te willen, in een tijd die het moet hebben van integratie en solidariteit tussen generaties? In deze krant van 16 september presenteerden vertegenwoordigers van de woningbouwwereld, waaronder een denktank van het ministerie van VROM, hun plannen voor een stad zonder scholen, hangjongeren, vandalisme en mét veel zorg- en recreatievoorzieningen volgens het schoon-heel-en-veilig-principe.

Wat is de volgende stap? Een stad vol sportterreintjes, buitenschoolse opvang en muziekscholen voor hoger opgeleide tweeverdieners met kinderen? Een stad voor singles met tango-salons en gemeenschappelijke huiskamers op elke straathoek?

Waar moeten de migranten dan `integreren', als zij in deze ongetwijfeld dure `doelgroepensteden' niet terechtkunnen? En hoe geïntegreerd zijn die 55-plussers eigenlijk nog? Draagt dit bij aan de maatschappelijke relevantie van en het respect voor ouderen? Vergroot dit de solidariteit tussen generaties, die voor de betaalbaarheid van pensioenen zo nodig is? Waren we de tijd van zwarte wijken en aparte tehuizen voor bejaarden en gehandicapten en psychiatrische patiënten – niet een beetje voorbij?

Met een dusdanig tegenstrijdig overheidsbeleid is het geen wonder dat het integratiebeleid mislukt en de pensioenvoorziening in gevaar komt. Ouderen en jongeren, migranten en autochtonen, singles en gezinsvertegenwoordigers, verenigt u! Dit moeten wij niet willen.