Een wolk van woest gegier en gegalm

Ze zijn meubelsjouwer of kaartjesverkoper en daarnaast maken ze muziek. De groep The Hunches is op tournee en doet ook Nederland aan.

In het laatste nummer kan gitarist Chris Gunn het toch weer niet laten. Nadat zojuist zanger Hart Gledhill zich van het podium heeft gestort en op de grond ligt te rollen, grauwend in zijn microfoon als een oude wolf, laat ook Gunn zich met gitaar en al van het podium op de kale vloer vallen. Ondertussen speelt hij onverstoorbaar zijn razend riffs. Het publiek danst om hem heen.

The Hunches zijn in het land! De garagerockband uit Portland, Oregon, heeft een paar weken vrij genomen van hun baantjes als meubelsjouwer en treinkaartverkoper om op tournee te kunnen door Europa. Ze reizen in een busje, sjouwen zelf de apparatuur, bouwen op en verkopen de T-shirts. En ze spelen. Maar niet langer dan veertig minuten, dat laat hun woeste aanpak niet toe.

Tussen de soundcheck en het concert zitten bassiste Sarah Epstein (25) en Chris Gunn (23) in het café van popzaal Ekko, Utrecht, en vertellen over het leven in de naar pis, bier en garages stinkende underground van de Amerikaanse gitaarscene. Over hun debuut-cd Yes. No. Shut It merkt Gunn droogjes op: ,,We wisten dat-ie niet platinum zou worden''. En dat geldt ook voor hun tweede, vorige maand verschenen cd Hobo Sunrise. Daarvoor is de muziek van The Hunches te chaotisch en nietsontziend.

Hun achtergrond is de garagerock van de jaren zestig, van The Seeds en Electric Prunes. Ook de Nederlandse Outsiders noemt Gunn als voorbeeld, en nog veel meer: ,,Van de jaren twintig tot nu''.

Bij The Hunches zitten de gave en soms zelfs tedere melodieën verstopt in een wolk van gegier en gegalm. Ergens in de verte horen we de woest wanhopige zang van Hart Gledhill die zich afvraagt `Where Am I'. De ruggegraat wordt gevormd door de strakke jungle-ritmes van drummer Ben Spencer.

Een van de primitiefste en grappigste nummers op Hobo Sunrise is `I'm An Intellectual' waarin Gledhill schreeuwend als een holenmens steeds de titel herhaalt. Chris Gunn schreef het nummer, als een ironisch commentaar op de universitaire wereld. ,,Ik heb er een paar jaar rondgelopen, voordat ik definitief muzikant besloot te worden. Ik heb me geërgerd aan de elitaire, starre houding van de zogenaamd erudiete mensen. Aan hun ideeën over wat `intelligentie' is. En de complexe woorden die ze bij voorkeur gebruiken''.

De groep heeft er plezier in om mensen tegen de schenen te schoppen, al noemen ze het zelf liever `tot denken aanzetten'. Zo heette hun vorige single Fuck Disco Beats, als antwoord op de hippe trend van vorig jaar toen allerlei bands tegelijk teruggrepen op de discoloopjes uit de jaren tachtig. ,,We hebben een hekel aan trends. En ook aan mensen die overal een trend in zien,'' zegt Gunn. Over de soms extreme reacties die hun optredens bij het publiek oproepen, zegt hij: ,,Er wordt vaak geschreeuwd en we krijgen van alles naar ons hoofd gegooid. Maar dat kan ook van enthousiasme zijn.''

De eerste cd werd opgenomen in vier dagen, de tweede kostte zeven dagen. ,,We zouden wel langer willen, maar daar is geen geld voor. Als we nu de studio ingaan weten we precies wat we gaan doen'', zegt Gunn. Sarah Epstein: ,,En onze producer weet hoe je het voor elkaar moet krijgen, om zo ruw te klinken. Het resultaat is niet erg toegankelijk, maar dat is ook niet onze bedoeling.''

Hier wordt geen American Dream verkondigt; met een voor Amerikanen ongewoon fatalisme gaan Gunn en Epstein er van uit dat ze de underground nooit zullen ontgroeien. ,,En we zullen van de muziek waarschijnlijk nooit kunnen leven'', zegt Gunn. Epstein: ,,Als kind had ik dromen over beroemd zijn. Maar nu wil ik daar niet meer aan denken. Al onze vrienden doen het zo als wij, niemand houdt er een cent aan over. Maar we zijn mooi wel een maand in Europa op tournee. Dat is al meer dan ik ooit durfde te hopen.''

Een vorige tour van The Hunches moest worden afgezegd, omdat Gunn beide knieen had verbrijzeld bij zijn sprongen op het podium. Hij zat tijdelijk in een rolstoel. Maar hij wil er nu niet over praten. Lopen gaat weer redelijk, en zwakke knieën zitten ,,in de familie'', zegt hij.

Later, op het podium, laat Gunn zich aan die knieën niets gelegen liggen. Hij valt, draait en springt. Veertig minuten duurt het, niet langer. Dus voor wie dezer dagen naar The Hunches gaat kijken: wees op tijd.

The Hunches. 25/9 Waterfront, Rotterdam; 26/9 Vera, Groningen; 28/9 Paradiso, Amsterdam. `Hobo Sunrise' uitgebracht door De Konkurrent (ITR113)

    • Hester Carvalho