Pharaoh Sanders is te bescheiden

Gaan luisteren naar je favoriete basgitarist en drummer en en passant een grijze jazzheld ontdekken. Dat gebeurde gisteren in het uitverkochte BIMhuis. Saxofonist Pharoah Sanders, de frenetieke tegenstem van John Coltrane in de jaren zestig, had zijn flower-power jurk thuis gelaten en zijn Sinterklaasbaard flink getrimd. Je moet iets doen om er naast jonge muzikanten een beetje geloofwaardig bij te staan. Aan zijn toon was weinig veranderd en voor zover wel, alleen maar meer in de richting van zijn in 1967 overleden mentor. Zijn vredespredikingen waren strelend mooi, zijn oorlogskreten angstaanjagend indringend.

Het had dus een formidabel concert kunnen worden als Sanders (1940) in zijn grote goedheid niet had besloten dat ook de jonkies mochten schitteren. De allerjongste, pianist Orrin Evans, maakte daarvan bescheiden gebruik, Living Colour-drummer Will Calhoun al veel meer, maar het was basgitarist Matthew Garrison die met nadruk de show stal. Niet omdat hij de zoon van Jimmy is, jarenlang Coltrane's contrabassist, maar omdat hij na zijn diensten voor onder andere John McLaughlin, Herbie Hancock en Joe Zawinul aandacht wilde vragen voor zijn eigen geluid. Dat inmiddels is vastgelegd op drie eigen cd's die in Nederland alleen via internet te krijgen zijn.

De solo's van Garrison jr. zijn technisch briljant, en ook inhoudelijk rijk. Maar net als veel andere virtuosen weet hij nauwelijks van ophouden. Omdat ook Calhoun vaak nog wel even wil, lopen alle stukken uit tot een kwartier. Dat is kort voor de kenners van John Coltrane wiens solo's soms uitliepen tot een half uur, maar lang voor luisteraars met moderne oren voor wie vijf minuten zonder dansbeat al een behoorlijk lange zit zijn.

Doordat Sanders in zijn halve hit The Creator has a Masterplan alles aan elkaar lijmt; een elektronische drumsolo, preacherzang, voorzang, community singing en een slotcadens op basis van `circular breathing', krijgt iedereen tenslotte zijn deel. Nou ja, ongeveer dan; oud en jong, kort en lang, het blijft altijd een gevecht.

Concert: Pharoah Sanders Quartet. Gehoord: 22/9 BIMhuis, Amsterdam. Verder: 23/9 De Boerderij Zoetermeer.