Veelzeggende stilte

Sap-vasten, stresscounseling, rebirthing – het aanbod van alternatieve therapieën is groot. In een serie praktijktesten vandaag een stiltewandeling door een lawaaiig bos.

Het is niet echt stil op deze doordeweekse morgen. Boven ons hoofd klettert de regen op de bladeren van de bomen van het Amsterdamse Bos. En van ver komt het ruisen en het razen op ons afgestormd, afgewisseld door het dreigende ronken van vliegtuigen. Waar zullen we heengaan? Waar is de stilte? Toch niet in dit bos, zo dicht bij de lawaaiige stad. Ik volg Lisette en Thomas, onze gidsen. Gedwee en zwijgend, want we gaan een stiltewandeling maken.

,,Kijk om je heen en luister, zonder oordeel, of luister naar je adem en voel'', is het motto. Ik kijk en zie, ik luister en hoor. Er gebeurt veel. Ik kom zintuigen tekort. Alles lekt, druipt en zwemt in het bos. Het monotone ritme van de voetstappen, overstemd door lawaai, de eenden, de stormachtige wind en vooral de vliegtuigen boven een bos nog wel. Ik word er moe van, ik lijd een beetje. Het is nog zo ver: nog anderhalf uur op z'n minst. En het regent hard en veel.

The sky is crying, look at the tears rolling down the streets – Eric Clapton klaagt in mijn hoofd, ik hoor zijn gitaar janken.

Na twintig minuten houden we de pas in. We mogen ervaringen uitwisselen. We vertellen iets over de indrukken, het lawaai, de regen en de voeten. ,,Laat het zijn, laat je meevoeren, laat het gaan'', is het advies. Ik begrijp het. Ik doe te veel mijn best: ik wil te veel zien en horen, te veel voelen en doen. Ik wil te veel, ik ben te druk, te rusteloos. Ik moet niet, toch doe ik het.

Wanneer we voortgaan, gaat wandelen onbewust over van lopen in slenteren. De ademhaling wordt rustiger. Ik geef het langzaam op, zo voelt het. Maar we gaan door. Ik blaas de onrust uit en zuig de rust op. Het regent – nou en? De geluiden zijn er nog steeds, maar ze zijn er gewoon, niet meer en niet minder, niet verschillend van elkaar, niet meer storend. Mijn benen worden zwaar, mijn lichaam zakt in, mijn zintuigen zijn niet alert meer, mijn hoofd raakt leeg. Ik geef het op, al dat kijken, luisteren en voelen. Ik laat het (me) gaan.

Ik wandel door, naast en achter mijn drie metgezellen. Af en toe passeren andere wandelaars, druk pratend. Af en toe een fietser, met en zonder hond. Een jogger in uitslooftenue. Ik kijk er nauwelijks meer van op. Het wordt steeds stiller in mij.

Dan een schreeuw. Ik schrik op. Het is Thomas die ons terugroept. Het Dachau-monument nodigt ons uit, en hij wijst. We keren terug op onze schreden en lopen zwijgend over het pad van de Belgische blauwstenen waarin de namen zijn gebeiteld van alle concentratiekampen. Ik ontwaar een schrijffout – ik ben toch weer alert. Zestig meter heen schuifelen we, zestig meter terug, over een pad van iets meer dan twee meter breed tussen taxushagen van ruim drie meter hoog. De leegte in mij wordt gevuld met beelden en gedachten die door de namen worden opgeroepen. Ze maken indruk op mij. De waarheid is hard, de wereld is niet vredig. Een wandeling in stilte zegt veel.

We vervolgen onze reis, terwijl de indrukken voortleven. Dan zakken ze weg in het lege hoofd. We wandelen door, zwijgend, zoals de afgelopen anderhalf uur. De regen is niet opgehouden, de bomen druipen, de plassen zijn groter geworden en de geluiden zijn er nog steeds. Maar het is één groot geheel geworden, het is een vreemd soort stilte geworden: rust.

,,Laat je niet beïnvloeden door de onrust van de wereld, maar beïnvloed deze met jouw rust.'' Zo luidt de tekst onder de e-mails van Lisette Sevens, oud-topsporter, hockeyinternational (viermaal wereldkampioen en eenmaal olympisch), klassiek homeopaat en personal coach. Thomas van Kleef was communicatie- en imago-adviseur voor vooral culturele instellingen als het Holland Festival, de Nederlandse Opera en het Concertgebouworkest en begeleidt nu als personal coach en `professioneel luisteraar' individuele `zingevingstrajecten'. Samen namen ze, door schade en schande wijs geworden, het initiatief tot de Portal to Happiness, waarin onder meer stiltewandelingen en -retraites, luister- en geluksgesprekken, en aandachtsworkshops zijn opgenomen. Ooit moet er een plek komen waar alles samenvloeit. Een bewustwordingsschool, met leerlingen voor het leven en ruimte voor gasten. Een `klooster van het nu', een nieuwe orde.

Na twee uur wandelen door de natte, ruisende bossen is er de rust in het restaurant met uitkijk op het wilde water. Moe, voldaan, leeg en rustig bestellen we een drankje. De conclusies zijn eensluidend: hier neem je niet gauw de tijd voor zeker niet als het onophoudelijk regent. Maar waarom niet? Wanneer gaan we weer wandelen, zwijgend, op weg naar stilte en vrede?

Over twee weken: Tai chi