Rolmodel voor jonge Marokkanen

De maandagavond doodgeschoten oud-wereldkampioen boksen Nordin Ben Salah was een rolmodel binnen de Marokkaanse gemeenschap. Zijn dood is daar dan ook hard aangekomen. ,,Een rustige jongen met wie je goed kon praten'', zo omschrijft een Marokkaanse organisator van kickbokswedstrijden de vermoorde bokskampioen. ,,Een topgozer, een echte Amsterdammer die altijd goed in het nieuws kwam. Dit is verschrikkelijk''.

Ben Salah, die in de ring naam maakte als Fighting Nordin, speelde een bijrolletje in de populaire film Shouf Shouf, Habibi!. In een interview op de website van Maroc.Nl schaart acteur Mimoun Oaissa, initiatiefnemer van de film, de bokser onder ,,de tig Marokkanen die het goed doen''. Hij noemt verder onder anderen ook Fatima Elatik, Ahmed Aboutaleb en Abdelkader Benali. Ook op het inmiddels op internet geopende condoleanceregister valt te lezen hoe groot de ontsteltenis over Ben Salahs dood is.

Ben Salah was geen wereldkampioen bij de grote boksbonden, maar zijn staat van dienst is daar zeker voor Nederlandse begrippen niet minder om. De supermiddengewicht en oud-kickbokser wilde dit jaar nog één keer voor de wereldtitel de ring instappen, en maakte begin dit jaar zijn debuut als organisator van boksgala's.

Michel van Halderen, eigenaar van de Purmerendse sportschool waar Ben Salah dagelijks trainde, sprak gisteren voor de tv zijn verbijstering uit over de suggestie dat het om een liquidatie zou gaan. De politie noemde zijn pupil ,,een bekende van ons'', daarmee suggererend dat het mogelijker om een afrekening in het criminele circuit ging. ,,Als hij een duistere kant had'', zegt Van Halderen, ,,dan komt dat wel uit het onderzoek naar voren. Maar er was mij geen duistere kant van hem bekend.''

Ben Salah werd in 1972 geboren in M'Tioua, Marokko en kwam op tweejarige leeftijd naar Nederland. Vader Ben Salah onderwierp hem aan ,,een traditionele Marokkaanse opvoeding'': streng maar rechtvaardig. In een interview met deze krant zei hij daarover: ,,Ja, daarbij viel ook wel eens een klap. Maar daar is niets mis mee. Duidelijkheid voor alles. Het leven buiten de deur, met alles wat daar als kind bij komt kijken, was, zoals in zovele Marokkaanse gezinnen uit die tijd, thuis geen onderwerp van gesprek. Binnen en buiten, dat waren twee min of meer gescheiden werelden, die mij gehard en gemaakt hebben tot de persoon die ik nu ben.''