Mooie sketches in solo van Astrid Endruweit

Actrice Astrid Endruweit, autodidact, leerde trompet spelen bij het Berlijnse equivalent van de Jostiband. Dat was een goedkope manier om te leren spelen. Op het toneel pakt ze na het ophalen van deze herinnering haar trompet, steekt hem achterwaarts tussen haar benen en speelt een paar noten. Ingehouden en rustig, alsof ze in één groot understatement leeft.

Endruweit heeft de afgelopen jaren met regisseur Michael Laub en zijn gezelschap Remote Control Productions al vaker herinneringen opgehaald en ze in een theatrale vorm gegoten. Het waren net als in de nieuwe solo Alone redelijk alledaagse herinneringen, maar de hertenogen van de Duitse werkten zo vervreemdend dat haar verhalen een bizarre glans kregen. Endruweit is gegroeid in Alone, het exhibitionisme om het exhibitionisme is er af. De scènes zijn intiem maar wel op communicatie gericht, terwijl ze eerder in haar eigen autistische wereldje leefde. Bekken trekken en de sloerie spelen is iets wat menigeen vooral graag stiekem doet, Laub laat het haar doen op het podium. Anekdotes over het passen van onderbroeken in paskamers, tenenkaas, onbeholpen op een soort keyboard pielen – de verzameling sketches is mooi. Aan het eind komen Laub en Endruweit wat tekort, maar het autobiografisch portret is een gang naar het theater waard.

In hetzelfde programma doet een andere acteur en danser uit Laubs gezelschap, de Canadees Greg Zuccolo, zijn solo Gregoire. Hij heeft een ander karakter dan de bescheiden Endruweit: Zuccolo schreeuwt zijn woede graag van de daken. Hij haalt herinneringen op aan een balletlerares bij het Winnipeg Ballet, een serpent van een vrouw. Als mogelijke wraak danst Zuccolo slechts schijnbaar vormloze huppeltjes.

Endruweit en Zuccolo zorgen voor een mooie avond met intiem theater vol herkenbare herinneringen. Laub maakt er pareltjes van.

Internationale Keuze Schouwburg Rotterdam: Alone/Gregoire. Gezien 16/9. Inl. 010 4118110, www.deinternationalekeuze.nl

    • Ingrid van Frankenhuyzen