Julie Delpy

Negen jaar geleden liep de Franse actrice Julie Delpy met Ethan Hawke door Wenen. In `Before Sunset', het nóg romantischer vervolg op `Before Sunrise' lopen ze negen jaar ouder, wijzer en verliefder door Parijs.

Het meest onverwachte aan Julie Delpy is nog wel dat ze zo smakelijk kan vertellen over de bloederige opnamen van An American Werewolf in Paris uit 1997.Het was allemaal maar bietensap met tomatenprut, verklaarde ze tegen een interviewer van een Amerikaans webzine, die bijkans van zijn stokje ging toen ze vervolgde dat er in de film ook echte varkenharten werden gebruikt. Het blijft een fascinerend contrast: een etherische, bijna doorzichtige schoonheid als de op 21 december 1969 als dochter van acteursechtpaar Albert Delpy en Marie Pillet in Parijs geboren Julie Delpy en haar praktische omgang met de materie. Niet alleen met de lever en tong die ze als hobbykok graag bereikt, maar ook met haar vak.

Ze debuteerde als tiener in Détective van Jean-Luc Godard (1985) en viel op in Mauvais sang van Leos Carax (1986). Twee jaar later kreeg ze de hoofdrol in La passion Béatrice van Bertrand Tavernier en in 1991 brak de nog steeds piepjonge actrice wereldwijd door in Europa Europa van Agnieszka Holland, als eerzuchtig nazibruidje. Echt serieus werd het pas toen Krzystof Kieslowski haar castte in zijn trilogie Trois couleurs: Bleu/Blanc/Rouge (1993/4; deels door Holland meegeschreven). In Blanc trouwt zij met een Poolse immigrant van wie zij vervolgens weer scheidt omdat hij in bed zijn echtelijke plichten niet kan nakomen. Wie foto's van Delpy uit die tijd ziet, moet concluderen dat zij er tien jaar later niet ouder op is geworden. Zij bezit eerder die meisjesachtige leeftijdloosheid die sommige bleekhuidige blondines tot in hun bejaarde jaren blijven bezitten. Misschien ziet zij er nu niet zozeer jong uit, maar zag zij er toen eigenlijk al ouder uit, een eeuwige leeftijd van 34.

Het is een eigenschap die ook in haar films om haar heen hangt: een zweem van onaantastbaarheid. Maar als titelpersonage in het door Quentin Tarantino geschreven Killing Zoe (1994), een call-girl die in haar vrije tijd bij een bank werkt of als de `lipstick lesbian cocksucker'´ in het campy But I'm a Cheerleader (1999) is ze zo aards en banaal als maar mogelijk is. Haar een vat vol tegenstrijdigheden noemen, zou nog te beperkt zijn. Delpy is een filmregisseur die per ongeluk in het acteursvak is blijven hangen (ze studeerde filmregie aan de Universiteit van New York en regisseerde vier korte films). Ze is een in Frankrijk en Duitsland beroemde rockster, die in haar vrije tijd graag schaakt en mathematische vraagstukken oplost. In Frankrijk is ze al lang niet meer de dochter van. Dus toen ze daar vorig jaar het vervolg op Before Sunrise opnam, mochten Albert Delpy en Marie Pillet daar als `ouders van' een klein gastrolletje in vervullen. Voor de inmiddels in Los Angels residerende Delpy tussen B-film, arthouseproductie, Hollywood-vehikel en Europees experiment in de rustigste manier om hen weer eens te begroeten.