`De verhalen' van Paul de R.

Paul de R., huisvriend van het Baarnse echtpaar Müller, blijft niet begrijpen hoe hun lichamen onder het geitenhok kwamen. Maar zijn leugens geeft hij toe.

Hans Müller uit Baarn deed twee tot vier keer per week boodschappen bij Albert Heijn en rekende met de pinpas af. De laatste keer dat hij dat deed was op 7 oktober 1999. Drie weken later werd de pas voor het laatst gebruikt. Het echtpaar Müller, zeer gelovige baptisten, maakte maandelijks een tot elf keer geld over naar instellingen met religieuze gronden. Voor het laatst op 1 november 1999. De tuinman kwam 4 november dat jaar voor het laatst. Ria Müller belde 3 november de huishoudelijke hulp af. Zij ging nog naar de kapper. En daar houden de sporen die het echtpaar in hun goed georganiseerde leven achterliet, op.

In hun huis aan de Rembrandtlaan in Baarn leek dat leven echter gewoon door te gaan. De gordijnen waren 's avonds dicht en 's morgens open, de planten kregen water. Huisvriend Paul beheerde sinds die tijd de financiën en kreeg daar vanaf eind november een `vergoeding' voor.

Hij leefde hun leven. Wie daarnaar vroeg, hoorde dat het echtpaar naar een geloofsgemeenschap in België was vertrokken. Tegen een Surinaamse vriendin zei De R. dat de Müllers nooit meer terug zouden komen. Haar vader in Suriname kreeg Hans Müller's lange broeken.

Dit jaar op 14 januari werden de lichamen van Hans en Ria Müller opgegraven bij het geitenhok van de kinderboerderij waar Paul werkte. Volgens het sectierapport was hij gewurgd en zij waarschijnlijk – haar neus en mond waren afgeplakt met bruine tape – gestikt.

Gisteren bekende huisvriend Paul de R. (60) op de tweede procesdag voor de Utrechtse rechtbank dat hij geld van de Müllers had genomen als hij dat nodig had. ,,Ik was in de gelegenheid'', zei hij. Het was voor het eerst in negen maanden na zijn aanhouding dat hij sprak. Eerder beriep hij zich op zijn zwijgrecht.

,,Heeft u ze om aan geld te komen ook doodgemaakt?'' vroeg officier van justitie Y. Hopman. Dat ontkende hij. ,,Maar als u ervan uitging dat ze nog in leven waren'', zei E. Bueno, voorzitter van de rechtbank, ,,dan waren ze toch een keer teruggekomen? Dan had u een probleem gehad.'' ,,Dan was hij boos geworden'', antwoordde De R. ,,Maar hoe komen de Müllers dan terecht op de kinderboerderij waar u de scepter zwaaide?'' vroeg Bueno. ,,Dat is de vraag'', antwoordde De R. ,,Ik was er bijna altijd.''

Paul de R. heeft een volle grijze snor, een stevig postuur en kleine blauwe ogen. Hij maakt een benaderbare indruk. Achter zich laat hij een leven van inbraken en overvallen. Een emigratie op jonge leeftijd naar Nieuw Zeeland mislukte omdat hij met de politie in aanraking kwam en werd uitgezet. In 1970 werd hij in verband gebracht met de verdwijning van de Haarlemse weduwe Tina Akersloot. De politie trof hem aan in haar huis, maar kreeg het bewijs voor moord niet rond, mede doordat haar lichaam nooit werd gevonden. In de psychiatrische observatiekliniek bleek hij een `borderlinegeval van schizofrenie' te zijn. Hij kreeg tbr (het huidige tbs), ontsnapte uit de Van Mesdagkliniek in Groningen en zette zijn oude bestaan voort. Totdat hij vanaf 1982 tien jaar lang voor zijn grootmoeder in Baarn ging zorgen. Zijn leven leek enige regelmaat te krijgen. Bij zijn grootmoeder ontmoette hij het echtpaar Müller, dat bij haar in de straat woonde.

Tijdens zijn getuigenverhoor gisteren zei Boutahar A., die de afgelopen maanden samen met De R. in het huis van bewaring in Nieuwegein zat, dat De R. hem de moord op het echtpaar had opgebiecht. Hij zou, zo vertelde A., eerst Hans Müller met een vuurwapen hebben vermoord en daarna Ria Müller hebben gewurgd. ,,Ik vroeg hem: hebben ze veel bewijs?'', zei A. ,,`Nee', antwoordde hij. `Alleen voor fraude. Daar kunnen ze me alleen voor pakken, niet voor de moorden'.'' Op de vraag van de rechtbank aan De R. of de getuigenis van B.A. klopte, antwoordde De R. ,,Zou kunnen.''

Is te bewijzen dat Paul de R. het echtpaar Müller heeft vermoord? Op de lichamen van het echtpaar bevond zich een hoesje van een paraplu die later in het huis aan de Rembrandtlaan werd gevonden. Omdat Ria Müller een nachtjapon droeg en Spaanse sloffen en omdat Hans geen schoenen aan had, neemt de rechtbank aan dat zij in hun eigen huis zijn omgebracht.

In de achterbak van de Peugeot 306, die De R. op Müller's naam kocht, trof de politie een haar aan van Ria Müller. En in de agenda van De R. stond op 14 januari 2000 geschreven: `overledenen vervoeren'. Tijdens de huiszoeking in De R.'s huis vond de politie paspoorten en rijbewijzen van de Müllers. ,,Iedereen weet toch dat je een paspoort nodig hebt in het buitenland?'', zei rechter Bueno.

Er waren ook getypte briefjes van De R. gericht aan Hans Müller, gedateerd van na december 1999. De R. beweerde steeds dat hij Hans nog af en toe had gezien, maar gisteren twijfelde hij daar ineens aan. ,,Dus het waren allemaal verhalen die u verteld heeft?'' vroeg Bueno. ,,Ja'', antwoordde De R. ,,Mensen worden nieuwsgierig. Ik wilde ze geruststellen.''

De rechtbank rekende voor dat De R. in het najaar van 1999 niet langer rond kon komen van zijn vergoeding van de kinderboerderij. Het jaar daarvoor was hij gescheiden. Uit het psychiatrisch onderzoek van het Pieter Baan Centrum blijkt dat De R. – vrij intelligent, maar lijdend aan een schizoïde persoonlijkheidsstoornis en een emotioneel defect – emotioneel kan reageren `als verlies dreigt van de structuur'. ,,Het op losse schroeven staan van zijn leven kan leiden tot agressie'', bevestigde psychiater J. Haas gisteren. En ook tot levensdelicten. Het PBC noemt De R. `verminderd toerekeningsvatbaar' en adviseert tbs met dwangverpleging. De R., die zichzelf eerder `gewetenloos' had genoemd, zei zelf tbs te willen. ,,Ik denk dat behandeling wel goed voor mij is. Ik kom er zelf niet toe om naar de psychiater te gaan.''