Lam en blind

Hink, stap, au. Zweepslag.

Ik stond afgelopen zaterdag meteen stil op het voetbalveld en kon geen pas meer zetten. In de kuit zat een tennisbal aan vocht en bloed. Ben ik nu een gehandicapte, een invalide, een beperkte sporter of een aansteller? Vinkt u zelf maar even aan.

Een zweepslag is geen prettige blessure, maar peanuts vergeleken met andere pijn in het lichaam. De Spaanse wielrenner Joseba Beloki viel in 2003 tijdens een afdaling in de Tour de France, brak en scheurde zo'n beetje alles en heeft zijn oude niveau niet meer gehaald. Beloki zou deze zomer de zesde overwinning op rij van Lance Armstrong bevechten. Het heeft niet zo mogen zijn.

Van Beloki is de laatste tijd weinig vernomen. Tot hij plots verscheen op een krantenfoto op de kunstpagina, eind vorige week. Beloki lag in zijn roze Once-shirt voor dood op een witte verhoging in een museum. De kunstenaars hadden hem van was griezelig perfect nagemaakt, compleet met een van pijn vertrokken grimas op het smalle gezicht. Jammer dat het museum in Sydney staat, anders waren de Spanjaarden massaal op bedevaart gegaan. Op je knieën lopen is geen sport maar kan, zeker bij het nemen van een lange, stenen trap, behoorlijk zeer doen.

Het kunstwerk heeft als titel Down. Komt Beloki de shock te boven voor schijndood in een museumzaal te liggen, met de bezoekers zó dicht op zijn huid, dat ze het gemankeerde lijf bijna kunnen aanraken? Arme Beloki, speelbal in de harde kunstwereld.

Soms is pijn een zeer persoonlijke aangelegenheid, je wilt er geen toeschouwers bij.

Zij die `vielen' zijn de komende week bij elkaar om te sporten op de heilige grond van de Olympische Spelen. Klein of groot gebrek geen bezwaar. Zij weten, meer nog dan de versteende Beloki, wat pijn is, zeker als die van blijvende aard is. Maar de door malheur getroffen mens heeft soms onvermoede krachten; hij krabbelt op, met één been, met één arm, en gaat op zoek naar de grens, naar de finish.

De Nederlander Jan Mulder reed gisteren op de baan in Athene naar een medaille. De bijna blinde wielrenner won met zijn piloot Pascal Schoots zilver op de achtervolging. Een wielrenner en een piloot op een tandem: aarde en lucht op twee zadels. Mulder had ook in zijn eentje met een roodwitte stok, tikkend tegen de reling, in een slakkengang rond kunnen gaan. Maar dat is kennelijk té vernederend, dat kun je niet vertonen.

Mulder won in zijn discipline drie gouden en drie zilveren paralympische medailles. Hij nam gelukkig geen genoegen met het stoffige adagium `meedoen is belangrijker dan winnen'. Jan is inmiddels 48 jaar. Hij heeft besloten zijn carrière te eindigen. Als er iemand als wassenbeeld vereeuwigd had moeten worden, dan is het Jan Mulder uit Twello wel. Daarbij vergeleken is Beloki een mietje.

Afgelopen weekend was het stadion in Athene afgeladen met toeschouwers voor de openingsceremonie van de paralympics. Waren het trotse familieleden of betalende toeschouwers? Waarom kijken naar de strijd van de beperkte sporter? Is het zien van een onbeperkte sporter met opgepompte spieren in een te strak broekje al niet beklemmend genoeg?

Ik ben er nog niet uit. Ik vind het razendknap wat `de hinkende mens' de komende dagen laat zien, maar in mijn hoofd wil het geen topsport worden. Ben ik nu een reactionaire sportliefhebber, een zeurende romanticus, een aanhanger van het sterke ras, een klootzak zonder gevoel? Enfin, vinkt u zelf maar weer even aan.

Topsport of niet, in ieder geval neemt de lamme diep de pet af voor de prestatie van de blinde en zal verder niet meer zeuren over de zweepslag in zijn kuit.

    • Wilfried de Jong