Hampson en Rieger: liedduo

Vorige week ontving de Amerikaanse bariton Thomas Hampson het Oostenrijkse erekruis voor wetenschap en kunst. Met reden, want Hampson betoont zich al jaren een voorvechter van onderzoek naar muziek en literatuur. Behalve een discussieforum (www.hampsong.com) riep hij daartoe onlangs zelfs een stichting in het leven.

In de serie Grote Solisten van het Amsterdamse Concertgebouw brachten Hampson en zijn wonderbaarlijke pianist Wolfram Rieger zaterdagavond in aanwezigheid van prins Willem-Alexander en prinses Máxima een programma met liederen van Wolf, Dvorák, Liszt en Strauss. De combinatie van kleinschalige liedkunst voor tweeduizend toehoorders doet niet altijd recht aan de oorspronkelijke intimiteit van het genre, maar voor Hampsons robuuste operabariton is het vullen van een Grote Zaal een kleine moeite.

Hampson benadert liederen steevast vanuit de teksten, die hij met theatrale uithalen op sleutelwoorden vocaal illustreert. Zijn herkenbare werkwijze doet recht aan componist én tekstdichter, en maakt indruk door de gestroomlijnde perfectie van de uitwerking. Geen woord gaat onopgemerkt voorbij, geen climax wordt lauw opgediend. Maar veel ruimte voor onbestudeerde, intuïtieve wendingen neemt Hampson niet. Dat maakt het eenvoudig hem ademloos te bewonderen, maar moeilijk om emotioneel geraakt te worden.

Hoe anders was de steeds wisselende sferen en kleuren oproepende aanpak van pianist Wolfram Rieger, die onbegrijpelijk maakte waarom de pianist in een liedduo vaak `begeleider' wordt genoemd. Eigenlijk bood elk lied wel een voorbeeld van zijn sfeermakende, fijngevoelige interpretatiekunst – van duister gerommel in Wolfs Um Mitternacht en bloedverhittende melodieën in Dvoráks Zigeunerliederen tot de giftige dissonanten in Liszts Vergiftet sind meine Lieder. Het voorspel tot Strauss' Morgen was een ontroerend hoogtepunt.

In de met ritmisch applaus afgedwongen toegiften, Strauss' Ach weh mir unglückhaftem Mann (op. 21 no. 4) en Himmelsboten (op.32 no.5) stond Hampson zichzelf iets meer muzikale vrijheid toe, en leek meteen ook meer ruimte vrij te komen voor de voordien soms node gemiste spontaniteit.

Concert: Thomas Hampson, Wolfram Rieger. Gehoord: 18/9 Concertgebouw, Amsterdam.

    • Mischa Spel