Zonder etiket

Toen Chuck Prophet in 1985 gitarist werd van Green On Red was die groep hard bezig om de psychedelische sound van hun eerste platen te verbouwen tot een aardser, meer bluesgetint geluid. Het rekte hun carrière nog vijf jaar, en oprichter Dan Stuart trok nog een paar jaar met Prophet op alvorens naar Spanje te emigreren. Inmiddels heeft Prophet, die voornamelijk om zijn mooie gitaarpartijen bij Green On Red werd aangenomen, de mooiste solocarrière van al zijn voormalige groepsgenoten opgebouwd. Hij werkte samen met uiteenlopende artiesten als Memphis-oudgediende Jim Dickinson en Billy (`I Can Help') Swan. En iedere nieuwe plaat die hij uitbrengt is weer mooier dan de vorige.

Age Of Miracles is zo'n plaat waarvoor geen etiket te verzinnen valt. Computerbliepjes mengen zich met een lullig orgeltje en gitaren (`You Did'); blues met hiphopaccenten. Zoveel ingrediënten kunnen natuurlijk op besluiteloosheid en een gebrek aan richting wijzen, maar Prophet husselt alles dooreen op een manier die aan Beck doet denken. Maar die houdt weer van het grote gebaar, terwijl hier alles wat minder bedacht klinkt.

Prophet houdt de tempi laag; de ritmesectie speelt een ondergeschikte rol. Ruim baan voor zang, gitaren en synthesizers, die ook elkaar zeeën van ruimte gunnen. Voor een begenadigd maar ondergewaardeerd gitarist als Prophet is het opmerkelijk dat er maar een enkele gitaarsolo voorbij komt. Het openingsnummer, de rock 'n soulstamper `Automatic Blues' is een vreemde eend in de bijt, maar al bij 'Age Of Miracles' wordt duidelijk dat dit een wereldplaat is, ondanks of dankzij die valse harp. Prophet, met die stem alsof hij aan een opkomende verkoudheid lijdt, houdt het wah-wahpedaal van z'n gitaar bij voorkeur diep ingedrukt, en ziet ook nog kans het raadsel op te lossen waar popmuziek al decennia een antwoord op zoekt: who put the ram in the ram a lama ding dong?

Age Of Miracles

NewWest/Sonic NW6062*****

    • Bart Jippes