Sylvie

Voetbalduels die worden geteisterd door kwetsende of discriminerende spreekkoren moeten met ingang van dit weekeinde onmiddellijk worden gestaakt. Dat heeft de KNVB beslist. De regering denkt daar niet anders over.

De beschaving wenkt.

Ik houd mijn hart vast. Er zal dit weekeinde weinig voetbal te zien zijn. De missive van de KNVB zou wel eens averechts kunnen werken. Het commentaar van de liberale voormannen, Remkes en Zalm, is al helemaal olie op het vuur. Gezag komt van links, op de staantribunes. En nog eerder van Jan Marijnissen dan van Wouter Bos.

Geen goed woord voor de idioten van kwetsende spreekkoren. Maar waar begint het kwetsen? `Kankerlijer' mag, `hondenlul' kan ook, zeggen gedragsdeskundigen. O, ja? Op welke gronden ga je dan ingrijpen als er gezongen wordt `dat de moeder van Boukhari een snor heeft?' Liever een snor dan kanker.

De meeste scheidsrechters zijn niet erg taalgevoelig. Ze keffen en blaffen er zelf maar op los, met hun geleende autoriteit. Altijd wel lichtelijk bekakt. Met poëzie van het verderf worden ze in het normale burgerleven zelden geconfronteerd. Arbiters zijn kantoorklerken, geen bouwvakkers of boerenknechten. En, zoals algemeen bekend, kantoorklerken likken niet aan taal – zij zijn van het perkamenten bestaan. Dan ben je kwetsbaar in de beoordeling van spreekkoren.

Dit weekeinde wordt Twente-Willem II gespeeld. Tukkers hebben sowieso al een raar taaltje. Zij kunnen de grofste beledigingen rondzingen terwijl iedereen denkt dat ze een beetje vrolijk staan te jodelen. De F-side van FC Twente kan zich, met een lichte schijnbeweging in taal en toon, alles permitteren. Dat pikt de harde kern van Feyenoord natuurlijk niet. Gevolg: tweedeling in krijsend voeballand.

Oud-staatssecretaris Vliegenthart is, conform haar stichtelijk verleden, radicaal in de oplossing. ,,Als scheidsrechters niet kunnen optreden tegen spreekkoren, moeten burgemeesters dat doen. Staken, vakken ontruimen. Punt.''

Tja.

Burgemeester Deetman durft zich niet eens in de Schilderswijk laten zien, laat staan tussen de spreekkoren van ADO Den Haag. De goede man zou in zijn eigen angstzweet stikken. Job Cohen is iets snediger van bek, maar daarom niet moediger. En er is een logistiek en personeelsprobleem. Vakken ontruimen, prima, maar hebben we daar de mankracht en de mentaliteit voor? De politie heeft na de jaren zestig de knuppel ingeruild voor warrige bijbelteksten. Justitie kent geen belangstelling voor voetbal: te ordinair. De regering is op jacht naar zoveel normen en waarden dat een spreekkoortje in een voetbalstadion algauw tussen de ijzeren vingers valt.

Kortom, er is een institutioneel vacuüm.

Daar weet het plebs van Feyenoord, Ajax, ADO en Twente wel raad mee. Ik zie maar een oplossing: het leger. Haal de soldaten terug uit Irak en posteer ze in de stadions. In gevechtstenue. Voor minder afschrikking wijkt domheid niet.

De KNVB doet nu wel stoer en repressief, maar is er in Zeist ook al nagedacht over slachtofferhulp en nazorg? Dat Rafael van der Vaart in Den Haag te horen kreeg dat zijn vriendin een hoer is, is onuitstaanbaar, vulgair en kwetsend. Dan hoor je inderdaad een wedstrijd stil te leggen. Maar veel meer dan Rafael is Sylvie het slachtoffer van deze barbarij. Hij heeft nog de trots van de Ajacied en de eigenzinnigheid van de kamper. Maar wat heeft Sylvie? Zij is ongewapend, overgewaaid uit Brabant, erger nog, uit België, en zij moet maar door de stad blijven lopen, boodschappen doen, zich almaar aan- en uitkleden voor een tv-programmaatje. Zij is de gestigmatiseerde, niet Rafael.

Daar had Ronald Koeman nog niet aan gedacht, en de KNVB uiteraard ook niet. In dit ultra-masculiene gezelschap worden alleen mannen gekwetst. Vrouwen mogen doorstaan wat niet te doorstaan is; zij zijn tenslotte niet transferabel en niet relevant voor Nationale Nederlanden.

Hoe moet het verder? Geen flauw idee. In de hele samenleving zie je dat nog één ideologie overeind blijft: de banalisering van leven en dood, van goed en kwaad. Een attractieboer kwam deze week op een beurs in Brabant voor de dag met een elektrische stoel voor feesten en partijen. Lekker sidderen en schokken, armen gebonden, kap over het hoofd: Alzheimer olé! Bij de straffeloosheid van deze wansmaak zijn spreekkoren miserabele pubers.

    • Hugo Camps