Nederland uniek met lange embargoperiode

Echt nieuws komt in Washington tegen het weekend, als de kranten al gedrukt zijn.

. De Amerikaanse miljoenennota verschijnt eind januari nadat de president zijn jaarlijkse State of the Union heeft gehouden. De meeste aandacht gaat naar dat vlagvertoon van het staatshoofd; de begroting wordt daags daarna vrijgegeven zonder embargo.

Afhalen en publiceren is niet bij alle belangrijke Amerikaanse overheidsstukken de praktijk. Toen de directeur van het Federale Begrotingsbureau (OMB) dit jaar op vrijdag 24 augustus om één uur 's middags een presidentieel plan voor hervorming van het overheidsbestuur beschikbaar stelde aan de pers, moest de pers beloven er niet over te berichten tot de volgende dag, zes minuten over tien. Alleen verslaggevers die voor dat embargo tekenden, kregen het stuk vrijdag mee en mochten de briefing van de onderdirecteur OMB bijwonen. Het moment waarop het stuk openbaar mocht worden, lang nadat de zaterdagkranten waren gedrukt, en de meeste radio- en tv-rubrieken in weekendstemming zijn, garandeert het ontbreken van vrijwel iedere berichtgeving. Het kwam waarschijnlijk voort uit gewoonte, want voor het Witte Huis ongunstig nieuws zal nooit in zo'n plan staan.

Het brengen van echt nieuws tegen het weekend, in ieder geval na sluitingstijd van de meeste media, is een internationaal beproefde techniek. Waar Europa nog wat van kan leren is de hardheid van de strijd tussen Witte Huis en de pers. Presidentiële woordvoerders, van welke politieke kleur dan ook, trachten `hun' Witte Huis-press corps te dresseren.

Het doel is steeds hetzelfde: zorgen dat de president de nieuwscyclus domineert, en ruime aandacht voor goed nieuws. De greep van het Witte Huis op de toegewezen journalisten van de grote Amerikaanse media is groot. Zij worden verwacht bij het krieken van de dag en verder moeten zij wachten op de dingen die komen gaan. Niemand kan zich veroorloven iets te missen. Wie te kritisch vraagt, wordt de volgende keer overgeslagen.

Zonodig worden de Witte-Huiscorrespondenten opgetrommeld zonder opgaaf van reden. Een beroemd voorbeeld was het kerstbezoek van Bush aan de militairen in Bagdad: de vaste correspondenten werden op een parkeerterreintje in Crawford, Texas, waar zij de wacht hielden, op de hoogte gesteld van `een reis', die dag, zonder dat zij hun krant of mogelijke nabestaanden mochten vertellen dat zij weggingen, laat staan waar naar toe.

Het zijn meestal niet de Witte-Huisverslaggevers die door spitten, combineren en deduceren de echte gebeurtenissen weten te beschrijven. Seymour Hersh en Bob Woodward hebben de afgelopen jaren, met zeer verschillende methodes, grote delen van de werkelijkheid in het Witte Huis van George W. Bush aan het licht gebracht. Bij Woodward heeft het nog niet tot straf geleid. Hersh zal het Witte Huis of het Pentagon voorlopig niet van binnen zien.