Nederland uniek met lange embargoperiode

Britse embargo's duren meestal een paar uur. Voor die tijd valt er veel te graven en te lekken.

. Embargo's worden in het Verenigd Koninkrijk ruim gehanteerd, bijvoorbeeld voor toespraken van de premier of het jaarlijkse inflatierapport van de centrale bank. Dan gaat het echter steeds om enkele uren en in de praktijk wordt dat door de pers nageleefd.

Dat wil zeggen, tenzij een verslaggever al op eigen kracht te weten is gekomen wat een minister wel of niet gaat zeggen, of welke cijfers de bank later bekend zal maken. In dat geval staat niets eerdere publicatie in de weg. Dat leidt overigens zelden tot zure gezichten bij bewindslieden of ambtenaren. Primeurs zijn net zoiets als het weer: je kunt toch er weinig aan doen.

Noch de troonrede, noch de twee jaarlijkse begrotingen en de bijbehorende financieel-economische dossiers, zijn van tevoren onder embargo beschikbaar voor de pers. Op het moment dat de koningin haar rede, een zakelijke lijst met wetsvoorstellen voor het komende parlementaire jaar, begint voor te lezen (meestal op een dag in november), wordt de tekst vrijgegeven.

Datzelfde geldt voor het Budget, de Britse miljoenennota, die in april wordt gepresenteerd met een rede door de minister van Financiën in het Lagerhuis. Ook de twee recente rapporten over de aanloop naar de oorlog met Irak, het rapport van respectievelijk Lord Hutton en Lord Butler, werden openbaar op het moment dat beide Lords hun persconferenties begonnen.

Zonder embargo valt er ook niets te schenden. Maar des te meer te graven, te lekken en te speculeren. De inhoud van troonrede en budget is al weken voor publicatie een onweerstaanbaar onderwerp voor de media. Het is voor de lezer (en de journalisten) wel kunst om spin te onderscheiden van harde feiten. Niet zelden laat een minister weken te vroeg anoniem lekken dat een controversieel wetsvoorstel of maatregel wel of niet in de troonrede of de begroting zal worden opgenomen, hoewel dat dan nog onzeker is. Zo hoopt hij of zij bijvoorbeeld de lopende onderhandelingen met collega-ministers over dat onderwerp te beïnvloeden.

De begroting zelf is in de dagen voor publicatie in grote lijnen en soms in detail bekend. Sommige financiële redacties en het ministerie van Financiën, onder wie mogelijk minister Gordon Brown zelf, zijn in praktijk communicerende vaten. Ook daarbij hebben aan overheidskant spin en eigenbelang vermoedelijk een zwaardere rol dan de wens de kranten te helpen om hun werk zo grondig mogelijk te doen.

Niettemin heeft de Financial Times die verschijnt op de ochtend van het 's middags voor te lezen Budget gewoonlijk een nagenoeg complete samenvatting van de begroting. Het grootste verschil met de krant van een dag later is de formulering ,,Brown zal vandaag naar verwachting zeggen dat.''