Naarden Vreeland

Joyce Roodnat wandelt door Nederland en de rest van de wereld. Deze week in het Gooi.

Soms kan de natuur me gestolen worden. Bijvoorbeeld als dikke muggen op mijn schenen neerstrijken voor een feestmaal. Met één klap leg ik er vier tegelijk om. Nog niet helemaal de score van het dappere snijdertje, maar een goede tweede ben ik wel, toch?

Het barst hier van het water. Het zit tussen dikke stroken hoog riet dat grote sigaren heeft opgestoken. Het schuifelt achter land met een opgestoken kraag van eiken, wilgen, kreupelhout en bramen. Het stokt in de sloten, het glimmert in plakken moeras. Muggen horen daarbij. Báf! Weer twee lijken. Hun bloed is mijn bloed, ik veeg het niet af, ik houd het in mijn hand.

We hobbelen langs het `Laarzenpad' om en nabij het Naardermeer. Laarzen zijn niet nodig vandaag, steun voor de enkels wel. De blubber is ingedroogd tot richels en kluiten en loopt hakkelig. Soms blijft er een voet hangen, dan weer zwikt er een onderbeen. Hier en daar zijn de paden verstevigd met planken. Dat scheelt bij modder, bij droogte verstap je je erop.

Muggen en grove bodem: ik loop meer naar beneden te kijken dan in de rondte. En dat moet ik niet doen, want dan mis ik het moois. Onderweg langs het Naardermeer, de Spiegelplas en de Ankeveensche plassen, doorkruisen we bos met mos in sterrenmotief en wild geruis in de kruinen; we wandelen naast beschutte sloten vol kikkerbeet, met plotselinge dwarsverbanden naar ijl aangelichte watervlaktes; we passeren met muizenoor bebloemd grasland waar de wind in mijn oren toetert en de ganzen rock`n'roll-songs kwaken. En dat allemaal onder scherp protest van de zon tegen de stormwolken, een strijd die elke vorm van groen verhevigt tot revolutionaire proporties.

We laten ons leiden door het, zojuist verschenen, Waterliniepad en dus passeren we een fort. Fort Uitermeer. Een ronde bakstenen ruïne achter een hoge omheining van betonnen palen en draadgaas. Bomen erbovenuit, een figuur met een metaaldetector ernaast en een dul pad eromheen dat man kwalificeert als `hekinspectie.'

Na dat hek wordt Nederhorst den Berg, waar de kerkklok een wijzerplaat heeft in de kleur van een pauwenborst, afgedaan met wandelcorvee achterlangs de huizen en een eind autoweg aan de Vecht.

Gelukkig komt het weer goed. De route voert weg van de weg, een trippelpad op. Een ooievaar bewaakt haar nest, een molen vlagt met vier wieken. Er is weer gras, groen onder mijne voeten.

17 km. Kaarten 4 t/m 7 uit: Waterliniepad. Uitg. Wandelplatform-LAW, Amersfoort 2004. Openbaar vervoer is tijdrovend (inl. tel. 0900 9292 of www.ov9292.nl). Tel. taxi 035 6941000.

    • Joyce Roodnat