Huisarts 4 en premier

Één verhaal in de krant kan al een schok teweegbrengen bij de lezer. Het kan nog erger. In het Zaterdags Bijvoegsel van 11 september vormen twee verhalen samen een optelsom van triestigheden, waardoor de schok extra hard aankomt. Ik bedoel de monoloog van de Maastrichtse huisarts George Wolfs over zijn praktijk, met op de pagina direct ernaast het interview met de Nederlandse premier Jan Peter Balkenende over zijn normen en waarden. Het verhaal van Wolfs is een onthutsend inkijkje in de Nederlandse samenleving, het interview met Balkenende toont ons een man die de indruk wekt een wereldbeeld te hebben, waarvan de diepgang niet meer is dan de dikte van een tachtiggramsvel briefpapier. Zoals alijd bij onze premier beklijft niet één gedachte die hij uitspreekt. Het is een ratelende warboel van grote woorden en saaie, afstandelijke zinnen. Terwijl Wolfs een man is die zich gepassioneerd in zijn patiënten verdiept, zal Balkenende waarschijnlijk niet aanvoelen wat deze huisarts beweegt en wat hem is ontnomen door een falend juridisch systeem. ,,Als het gaat om deze huisarts, dan zullen we beter moeten kijken naar de aanpak van veelplegers.'' Zoiets zal hij ervan zeggen. Niks dus.