De wereld is weg.

`Opstaan!'' roept mama. ,,Het is al kwart over acht!''

,,Ik zie niks'', zegt Rintje. ,,Ik zie echt helemaal niks!''

,,Dan moet je je ogen goed open doen, slaapkop!'' zegt mama.

,,Maar ik heb m'n ogen open'', zegt Rintje. ,,Maar de wereld is weg. Kijk maar naar buiten!''

,,O, bedoel je dat! Dat komt door de mist'', zegt mama. ,,Dat gebeurt wel vaker in de herfst!''

,,Zo kan ik niet met de fiets naar school'', zegt Rintje. ,,We kunnen de weg niet vinden.''

,,Ik kan de weg wel vinden'', zegt mama. ,,De dingen die heel dichtbij zijn kan je nog wel zien. Als we langzaam rijden dan komen we er wel.'' Even later springt Rintje in de mand voorop de fiets.

,,Ik kan ons eigen huis nu al niet meer zien!'' roept hij als mama wegfietst.

,,Niet zo kletsen'', zegt mama. ,,Ik moet heel goed opletten!''

,,De bomen hebben geen stammen'', zegt Rintje. ,,Net alsof ze zweven.''

,,Straks als de zon warmer wordt trekt de mist wel weer op'', zegt mama.

,,Jammer'', zegt Rintje. ,,Zo kan je goed verstoppertje spelen.''

,,Maar niemand vindt je terug'', zegt mama.

,,Kijk!'' zegt Rintje. ,,Vliegende koeien!''

,,Ha!'' zegt mama. ,,Wat een grappig gezicht. Het is net alsof de koeien zweven. Dat komt omdat hun poten in de mist staan.''

,,Rintje!'' horen ze opeens. Het is de stem van Tobias.

,,Waar ben je?'' vraagt Rintje. ,,Ik hoor je wel maar ik zie je niet!''

,,Ik kan jou ook niet zien'', zegt Tobias. ,,Maar ik hoorde je stem, we zijn vlakbij jullie!''

Rintje kijkt alle kanten op maar hij ziet nog niks. Dan komt de kop van Tobias tevoorschijn uit een van de mistwolken. Hij zit ook bij zijn moeder in de mand voorop de fiets.

,,Spannend hè?'' zegt hij. ,,Er kunnen wel allemaal enge spoken vlakbij zijn zonder dat je het weet.''

,,Doe niet zo raar'', zegt Rintje. ,,Spoken bestaan niet.'' Maar hij kijkt toch nog eens goed om zich heen.

Op het schoolplein tillen hun moeders Rintje en Tobias van de fiets.

,,Waar ben je Tobias?'' zegt Rintje. ,,Ik zie je niet meer!''

,,Hier, ik sta naast je'', zegt Tobias, en Rintje voelt een duw tegen zijn poot.

,,Hihi, ik snap het al'', zegt Rintje. ,,Omdat de mist zo laag is en jij zulke korte poten hebt ben je onzichtbaar geworden.''

,,Huuuuuuuh!'' brult Tobias. ,,Hier komt de onzichtbare buikschuiver. Ik ga lekker spoken op het schoolplein!''

Rintje moet erg lachen. ,,Snel!'' zegt hij. ,,We zijn laat. We moeten naar onze klas. Juf Wijskop gaat zo met de les beginnen!''

EINDE.

Meer over Rintje op www.rintje.nl

    • Sieb Posthuma