Anouk rockt akoestisch verder

Bij elk rondje dat Anouk langs het Nederlandse zalencircuit trekt, zijn er twee vragen die dringend op een antwoord wachten. Ten eerste: wanneer zingt ze nou eindelijk die hartverscheurende blues die haar majestueus loeiende stembanden al zo lang beloven? En ten tweede: hoe zal Nobody's Wife nu weer uitvallen? Bij vorige tournees klonk de eerste en nog altijd grootste hit van Anouk Teeuwe onder andere in een reggae-versie, in een hiphop-jasje met gastrappers en natuurlijk als de gespierde, zelfbewuste rocker van de oorspronkelijke hituitvoering. Deze keer kreeg het een beheerste, tussen jazz en ontspannen deinende jaren-zeventig-soul hangende uitvoering .

Dat is een inventieve keuze in een nadrukkelijk als akoestisch aangekondigde tournee. Zoiets heeft niet alleen gevolgen voor wat je hoort, maar ook voor wat je ziet. De podiumaankleding was eenvoudig, de muzikanten zaten comfortabel op krukken of stoelen. Maar al te strikt hoeft dat akoestische etiket niet opgevat te worden: het gitaargeluid was geregeld gevat in toepasselijke geluidseffecten en de toetsenman speelde meestal op een elektrische piano. Het rechtopstaande exemplaar achter hem stond er vooral om enige huiselijke gezelligheid te suggereren, net als de aanhangende brandende kaarsjes en de schemerlamp erbovenop.

Merkwaardig genoeg koos Anouk zelf uitgerekend voor de stoel in enkele ruigere nummers, zoals het nieuwe en flink stomende Jerusalem. Verder was ze het beweeglijk dansende, om niet te zeggen hyperactieve middelpunt. Dat ze tot diep in haar aderen een rockzangeres is, hoefde ze ook in deze akoestische opzet niet te verbergen, want de gehaaide band wist daarvoor genoeg dynamiek te genereren.

Zo werd het geen saaie kampvuurshow, maar een concert met een gedifferentiëerd geluid. Anouk ging soms tekeer als bezeten, maar al te uitbundige conversaties met het publiek waren er niet bij. Op zijn hoogst werd een rij staande bezoekers gemaand om, het karakter van het concert indachtig, de stoelen weer op te zoeken.

Anouk kan het maken met haar eigenzinnige lik-me-reet-karakter. Maar haar voornaamste eigenschap is toch die machtig bulderende stem. Geknipt, zou je denken, voor een zinderende vertolking van een vooroorlogs, akoestisch bluesnummer, van minstens zo kleurrijke voorgangers als Ma Rainey, Memphis Minnie, Bessie Smith. Maar nee, Anouk mag nog zo hard zingen over hartezeer en whiskey, de blues zit er echt niet in.

Concert: Anouk. Gehoord: 14/9, Oosterpoort Groningen. Herhaling 20/9, Harmonie Leeuwarden, 23/9, Vredenburg Utrecht, 28/9, MECC Maastricht, 2/10, Dr. Anton Philipszaal Den Haag.

    • Jacob Haagsma