Scheel knuffeltje zonder rits

Er is iets met zijn ene oogje, hij kijkt een beetje scheel, die nemen we niet. Keihard is het meisje. En beertjes genoeg, niet groter dan een mensenhand.

Het is niet voor iedereen even begrijpelijk dat kinderen van beren kunnen houden. Het was nog in de tijd dat ze geen knuffels werden genoemd, maar gewoon teddyberen, dat het bij me opkwam dat mijn zusje niet goed snik was. Ze sliep met een beer en hij moest mee uit fietsen. Ik had de beer graag zien verongelukken om er eindelijk achter te kunnen komen hoe precies het geitengeluid gemaakt werd, telkens als je de beer kantelde. Vond ze niet raar, mijn zusje, dat een beer blaatte? Oude beren doen het nog steeds, het balgje dat mekkert in de berenbuik is onverwoestbaar.

Nu heeft elk meisje een kamertje en een bed vol knuffels en het hardnekkige verhaal gaat dat veel volwassenen ook met speelgoedbeesten slapen en er tegen praten.

Ze zeggen nu soms ook iets terug. Ik verbaas me over een beertje dat kan papegaaien. Gelukkig is het meisje er bij, dan kan ik het beest kopen. Ik zou anders aan de kassa moeten verklaren dat ik het beestje nodig heb voor onderzoek. Eerst zusje niet goed snik, nu ik.

,,Die nemen we juist wel'', zeg ik. ,,Want als iedereen deze niet wil, moet dit beertje voor altijd in de winkel blijven.'' Meisje om. We nemen de schele.

Ze mag hem hebben, maar ik wil twee dingen van de beer weten. Hoe kan het bestaan voor nog geen 3 euro (gekocht in een filiaal van de winkelketen Action). En wat zit er in? Er zijn meer zachte diertjes voor weinig geld maar die kunnen niks. Deze is knap. Het baasje knijpt het beertje in het rechterpootje en zegt iets. Dan knijpt het baasje in het linkerpootje en de beer zegt na wat het baasje zei.

Het meisje heeft het snel door en laat het beest de gekste dingen zeggen en de wonderlijkste geluiden maken. Topsensatie is het inspreken van een schokkende boodschap en daarna iemand die het beest nog niet kende vragen even in het linkerpootje te knijpen. Vette pret, urenlang, dagenlang. Een label aan het oor van de beer zegt dat er een recordable chip in zit. De beer zou meer dan 500 keer geluid kunnen opnemen en weer uitkramen.

Nieuw is de techniek niet, maar zo goedkoop was een knuffelrecordertje nog nooit. Een etiketje, vastgenaaid in de kont van het beertje noemt het huis van herkomst. Bestsellers BV in Veenendaal. Het is een handelshuis dat spullen van ver haalt en in Nederland te koop aanbiedt aan de detailhandel. Het buiksprekende beertje is een van de nieuwe speelgoedproducten uit Veenendaal en het verkoopt geweldig. Een verklaring voor de onbegrijpelijke goedkoopte van het beest geeft Bestsellers niet. ,,Zeker uit China'', opper ik. ,,Wij noemen nooit het productieland, in verband met de concurrentie.''

Geen rits, geen knoopjes. De beer moet voorzichtig worden opengetornd. Er zit een plastic doosje in dat met forse klodders lijm is dichtgeplakt. Een klein schuifje in het doosje kan open, het is het compartimentje voor drie knoopbatterijtjes. Uit het doosje lopen draadjes naar twee drukschakelaartjes in de voorpootjes van de beer. Veel meer is er niet aan te zien. In het doosje zit een microfoontje en een luidsprekertje en de recordable chip is er in verborgen.

Bizar: als de batterijtjes leeg zijn kunnen alleen mensen ze vervangen die met een tornmesje overweg kunnen. Het beest moet ook weer dichtgenaaid. Maar één nieuw knoopcelletje kost meer dan een nieuwe beer met drie volle knoopcellen in zijn buik. Wie een nieuwe knoopcel nodig heeft kan ook deze beer kopen. Economie is heksen.

Bericht voor de concurrentie: op het recordertje staat `Made in China'.